ترجمه فکوک (يا کليد اسرار فصوص الحکم قونوي ) - صدرالدین قونیوی، محمد بن اسحاق - الصفحة ٩٥ - (١٢) فك ختم فص شعيبى
٥/ ١٢ به اين علت است كه با رفتنش از مركز زمين، كه عبارت از صورت حضرت جمع و احديت وى و منزل خلافت الهى اوست، كرسى و عرش مجيد، كه محيط به آسمانها و زميناند، نظام و رشته آنها گسيخته و از هم پاره مىشود و زمين و آسمانها تبديل مىيابند. از اين روى بود كه پيغمبر صلى الله عليه و آله بدين مطلب كه بيان داشتيم آگاهى داده و فرموده است: تا كسى هست كه در زمين «الله الله» مىگويد رستاخيز برپا نمىگردد. و آن را مؤكد با تكرار فرمود و مقصود آن حضرت اين بوده كه تا در زمين كسى هست كه «الله» مىگويد- گفتنى حقيقى- چون اگر مرادش از گفتن لفظ «الله» تنها بود مؤكد با تكرار
حجت خدايى واگذاشته است. اين حديث دلالت بر اين دارد كه وجود پيغمبر و يا امام، تنها براى نياز خلق در اصلاح دين و دنياشان به او نيست، و اگر چه اين امر ناگزير بر وجود او مترتب مىشود، بلكه زمين و هر كس كه در آن است به وجود او قائم و برپاست، زيرا وجود كونى او علت غايى وجود زمين و غيره است، لذا زمين و هر كس كه در آن است جز به وجود انسان كامل لحظهاى برپا نمىماند.
و پيش از اين دانستى كه خداوند انسان را مورد خطاب قرار داده و فرموده: خَلَقَ لَكُمْ ما في الْأَرْضِ جَمِيعاً (بقره/ ٢٩) يعنى: آن چه در زمين است براى شما آفريدم، چون او برترين موجود زمينى است. پس سبب وجود آن (زمين) و غايت ذاتى از آفرينش آن گرديد. بنا بر اين، اگر انسان كامل از زمين برگرفته شود، ديگر موجودات- از جماد و نبات و حيوان- از صفحه زمين محو مىگردند. همچنين اگر حجت از زمين برگرفته شود تمامى مردمان از روى زمين محو مىگردند.
حضرت امير عليه السلام در نهج البلاغه مىفرمايد: «زمين خالى از كسى كه حجت و قائم به امر خدا باشد نيست، و او يا آشكار و مشهود است و يا پنهان و مغمور، تا آن كه حجتهاى الهى باطل نشود. خداوند به اينان حجتها و دلايل روشن خود را حفظ كند. آنان در زمين حجتها و خلفاى الهىاند و مردم را به سوى او مىخوانند».
در كافى از حضرت باقر عليه السلام آمده است كه: به خدا سوگند، از زمانى كه خدا آدم را قبض روح كرد زمينى را بدون امامى كه به وسيله او به سوى خدا هدايت شوند وانگذارد- زمين اگر بدون امام باشد فرو رود-. و باز فرمود: امام اگر لحظهاى از زمين برگرفته شود زمين به اهلش مضطرب گردد.
اللهم كن لوليك الحجة بن الحسن صلواتك عليه و على آبائه في هذه الساعة و في كل ساعة، وليا و حافظا و قاعدا و ناصرا و دليلا و عينا حتى تسكنه أرضك طوعا و تمتعه فيها طويلا.