زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٢٣٦ - ٣ ـ ميانه روى به هنگام توانگرى و تهيدستى

عدالت ترازوى خداست كه آن را در خيمه ى حيات بندگانش نهاده و براى بپا داشتن حق نصب نموده ، پس با او در ترازويش مخالفت نكن و رو در روى قدرتش نايست .

شَيْئَانِ لاَ يُوزَنُ ثَوابُهُمَا : العَفوُ وَالعَدلُ[١] .

دو چيز است كه پاداش آنها وزن شدنى نيست : گذشت و عدالت .

مَن طابَقَ سِرَّه عَلانِيَّتَه وَوافَقَ فِعلَه مَقالَتَه ، فَهُو الَّذِى أدّى الأمانَةَ وَتَحقَّقَت عدالَتُه[٢] .

كسى كه نهانش با آشكارش يكى باشد و كردارش با گفتارش موافق باشد ، امانت را ادا كرده و عدالتش محقق گشته .

وسُئِل عن صِفةِ العَدل مِن الرَّجُل فَقال (عليه السلام) : إذَا غضّ طَرفُه عَنِ المَحارمِ وَلِسانُه عَنِ المَآثِم وَكَفّه عَنِ المَظالِم[٣] .

هنگامى كه ـ از حضرت صادق (عليه السلام) ـ در رابطه با نشانه هاى عادل پرسش شد پاسخ دادند : عادل كسى است كه ديده از حرام فرو پوشد و زبان از گناهان مربوط به زبان حفظ كند و دست از ستم ورزى باز دارد » .

٣ ـ ميانه روى به هنگام توانگرى و تهيدستى

نعمت هايى كه از جانب خداى مهربان به انسان عنايت شده ، بايد در امورى هزينه شود كه مورد رضاى خداست . انسان مالك حقيقى نعمت ها نيست بلكه نعمت ها امانت هاى الهى هستند كه جهت اداره ى امور زندگى در اختيار انسان قرار گرفته و انسان اين آزادى را ندارد كه هركجا و هرگونه كه خواست نعمت را

[١] غرر الحكم : ٤٤٦ ، مدح العدل ، حديث ١٠٢١٤ ; هداية العلم : ٣٨٢ .

[٢] غرر الحكم : ٢١١ ، لا تقل ما لا تعرف ، حديث ٤٠٦٩ ; هداية العلم : ٣٨٢ .

[٣] تحف العقول : ٣٦٥ ; مستدرك الوسائل : ١١ / ٣١٧ ، باب ٣٧ ، حديث ١٣١٤١ .