زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ١٩٦ - ٦ ـ بسيار گفتن « لا حول ولا قوّة إلا بالله العلى العظيم »

كسى كه به اين صورت ياد خدا كند بى ترديد خداى مهربان هم از او ياد مى كند . و ياد خدا نسبت به عبد تحقق آثار ذكر در خيمه ى حيات عبد و جلوه دادن توفيق در همه ى شؤون زندگى اوست .

( فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ )[١] .

مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم .

و اين ذكر و ياد و متذكّر بودن بايد پيوسته و دايم باشد ، كه ياد و ذكر پيوسته و دايم اسلحه ى نيرومندى براى راندن شيطان و دور كردن او از عرصه ى زندگى است .

( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً )[٢] .

اى اهل ايمان خدا را فراوان و بسيار ياد كنيد .

( فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلاَةَ فَاذْكُرُوا اللّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى جُنُوبِكُمْ )[٣] .

چون نماز را به پايان برديد پس خدا را در حال قيام و قعود و به پهلو خوابيده ياد كنيد .

ابن عباس در توضيح اين آيه مى گويد : يعنى خدا را در شب و روز و در خشكى و دريا و در سفر و حضر و هنگام دارايى و تنگدستى و بيمارى و سلامت و پنهان و آشكار ياد كنيد .

اين گونه ذكر در حقيقت همان ذكر قلبى دايمى است كه در بخشى از فرصت ها ، بى اختيار و با اختيار بر زبان جارى مى شود و اشك از ديدگان بر چهره فرو مى ريزاند و اعضا و جوارح را در همه ى حركاتشان از ضربه هاى مهلك

[١] بقره ( ٢ ) : ١٥٢ .

[٢] احزاب ( ٣٣ ) : ٤١ .

[٣] نساء ( ٤ ) : ١٠٣ .