زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٦٠ - نماز شرط قبولى اعمال

نماز شرط قبولى اعمال

امام صادق (عليه السلام) در روايتى فرموده :

مَن أَحَبَّ أنْ يَعْلَم أقُبِلَتْ صَلاَتُهُ أمْ لَمْ تُقبَل ، فَلْينظُر هَلْ منَعَتْهُ صَلاَتُهُ عَنِ الفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ ؟ فَبِقَدْرِ مَا مَنَعَتْه قُبِلَت مِنه[١] .

كسى كه دوست دارد بداند آيا نمازش پذيرفته شده است يا آن را نپذيرفته اند ، با تأمّل بنگرد كه آيا نمازش او را از فحشا و منكر باز داشته ؟ پس به اندازه اى كه او را باز داشته از او پذيرفته مى شود .

يك نماز گزار واقعى به سبب شرايط نماز و وجوب رعايتش از نظر مادى و اخلاقى و روابط با ديگران و ديگر امور زندگى پيوسته در حال شست و شوى معنوى است ، از اين جهت تا پايان عمرش پاك و پاكيزه مى ماند ، و از باب عنايت و لطف و رحمت خدا سزاوار ورود به بهشت است ; بهشتى كه جز پاكان راهى به آن ندارند ، چنان كه امام باقر (عليه السلام) فرموده است :

وَالجَنَّةُ لاَ يَدخُلُهَا إلاَّ طيّبُ[٢] .

فقط انسان پاك وارد بهشت مى شود .

نماز آب دين است ، كسى كه اهل نماز نيست درخت وجودش با همه ى شؤونش خشك مى شود و از هويتش جز هيزمى براى دوزخ باقى نمى ماند .

( وَأَمَّا الْقَاسِطُونَ فَكَانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَباً )[٣] .

و اما تجاوز كارانِ از حدود حق ، آنان براى دوزخ هيزم هستند .

[١] بحار الانوار : ٧٩ / ١٩٨ ، باب ١ .

[٢] كافى : ٢ / ٢٦٩ ، باب الذنوب ، حديث ٧ ; بحار الانوار : ٧٠ / ٣١٧ ، باب ١٣٧ ، حديث ٥ .

[٣] جن ( ٧٢ ) : ١٥ .