زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٣٢ - ٣ ـ فمأواهم النار

چون به قيامت وارد شود جايگاهى جز آتش نخواهد يافت ، به ناچار به آتش كشيده مى شود . و چنان كه در دنيا هرگاه از گناهى فارغ مى شد دوباره با فراهم شدن شرايط به آن گناه باز مى گشت ، در قيامت هم هربار كه بخواهد از دوزخ درآيد به آن بازش مى گردانند و به او مى گويند :

عذاب آتشى را كه همواره انكار مى كردى بچش !!

٢ ـ كُلّما أرادوا أن يخرجوا منها . . .

جاذبه ى درون و كشش باطن نسبت به حق كه گاهى از آن به عنوان فطرت ياد مى شود ، وقتى تقويت شود عشق به كمال در سراسر وجود انسان جلوه مى كند ، و زمينه ى رسيدن به كمال را به كمك عبادت و طاعت و ايمان و اخلاص فراهم مى آورد . جلوه ى كامل اين كشش در قيامت ظهور مى كند و آنجاست كه ميل مؤمن به لقاى حق و بهشت عنبر سرشت او را به ديدار وجه ربّ و رسيدن به بهشت يارى مى دهد .

ولى شخص فاسق چون فطرت و جاذبه ى باطنى خود را در دنيا با لبه ى تيز شمشير گناه نابود كرده ، در قيامت نمى تواند او را براى رسيدن به لقاى معنوى و بهشت ابدى كمك دهد . مى خواهد كه از دوزخ درآيد ، ولى قدرت و توانى در باطن و ظاهر او نيست كه به او كمك دهد تا از عذاب رهايى يابد .

٣ ـ فمأواهم النار

اينان سزاوار آتش دوزخند ; زيرا سخن حق و وعده ى الهى را نسبت به قيامت

[١] سجده ( ٣٢ ) : ٢٠ .