زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٢٥٥ - خاموشى و انديشه

اللِسانُ سَبُعٌ إن أطلَقْتَه عَقَر[١] .

زبان درنده اى است كه اگر رهايش كنى زخم مى زند .

كلُّ إنسان مُؤاخِذٌ بِجِنايَةِ لِسانِهِ وَيَدِهِ[٢] .

هر انسان به جنايت زبان و دستش مؤاخذه خواهد شد .

كَمْ مِن إنسان أهلَكه لِسان[٣] .

چه بسيار انسانى كه زبان او را هلاك كرد .

صلاحُ الإنسانِ فِى حَبسِ اللِسان[٤] .

مصلحت انسان در حبس زبان است .

خاموشى و انديشه

اولياى الهى به خاطر شرور و فتنه هاى زبان صمت و سكوت را در مواردى كه لازم مى دانستند برابر با فرمان هاى حق شعار خود قرار مى دادند و از بيجا گفتن و بيهوده بافتن و كلام باطل و هر سخنى كه مورد پسند حق نبود خوددارى مى كردند و دنياى خلوت سكوت و خاموشى را براى تفكر و انديشه در حقايق غنيمت مى شمردند و براى يافتن واقعيات معنوى و الهامات غيبى به حركت فكرى مى پرداختند . چنان كه پيامبر بزرگ اسلام از حضرت حق روايت مى كند كه به من سفارش فرمود :

أن يكونَ صَمتى فِكراً[٥] .

[١] غرر الحكم : ٢١٣ ، خطر اللسان ، حديث ٤١٤٣ ; هداية العلم : ٥٥٢ .

[٢] غرر الحكم : ٢١٣ ، خطر اللسان ، حديث ٤١٥٧ ; هداية العلم : ٥٥٢ .

[٣] غرر الحكم : ٢١٣ ، خطر اللسان ، حديث ٤١٥٩ ; هداية العلم : ٥٥٢ .

[٤] غرر الحكم : ٢١٠ ، حسن اللسان ، حديث ٤٠٥٤ .

[٥] تحف العقول : ٣٦ ; بحار الانوار : ٧٤ / ١٤٠ ، باب ٧ ، حديث ٨ .