زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٢٣٧ - ٣ ـ ميانه روى به هنگام توانگرى و تهيدستى

هزينه كند .

قرآن و روايات براى خرج كردن نعمت مواردى را مقرر كرده اند كه انسان موظف است ، هزينه كردن نعمت را در آن موارد رعايت كند تا سلامت خانواده و جامعه حفظ شود و نيز شايسته ى پاداش حق در دنيا و آخرت گردد .

هزينه كردن نعمت ها در غير موارد مقرّر شده ، ضايع كردن نعمت و تلف نمودن آن و ولخرجى و بيهوده كارى و گناه و معصيت ، و به تعبير قرآن مجيد اسراف و تبذير است ; و هزينه كردن آن در موارد مقرّر شده ميانه روى و دورى جستن از افراط و تفريط و پاك ماندن از اسراف و تبذير است .

در رابطه با زشتى اسراف كه ولخرجى و زياده روى در هزينه كردن است و تبذير كه بر باد دادن نعمت و تلف نمودن آن است ، همين بس كه خداى بزرگ در قرآن مجيد اعلام كرده كه مسرفان را دوست ندارد و تبذير كنندگان برادران شيطان هايند :

( وَلاَ تُسْرِفُوا إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ )[١] .

از اسراف بپرهيزيد زيرا خدا اسراف كنندگان را دوست ندارد .

( إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً )[٢] .

بى ترديد برباد دهندگان مال و تلف كنندگانش برادران شيطان هايند و شيطان نسبت به پروردگارش بسيار ناسپاس است .

از اميرالمؤمنين (عليه السلام) روايت شده است :

لِلمُسْرِفِ ثَلاثُ عَلامَات : يَأكُلُ مَا لَيْسَ لَهُ وَيَلْبِسُ مَا لَيْسَ لَهُ وَيَشْتَرِى مَا لَيْسَ

[١] انعام ( ٦ ) : ١٤١ .

[٢] اسراء ( ١٧ ) : ٢٧ .