وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩ - ٢ ابن تيميّه زمان، زندگى و انديشه

١

توحيد ويكتاپرستى، نخستين اصلى است كه خداوند همه پيامبران را براى ابلاغ ونشر آن در ميان بشر، مبعوث ساخت و بويژه ابراهيم خليل (عليه السلام)(كه سه دين بزرگ الهى ـ يهود، مسيحيت واسلام ـ خود را به وى منسوب مى دارند) بر اين اصلْ پاىْ فشرد. لذا هيچ فردى را نمى توان پيرو راستين اديان الهى ناميد مگر آن كه اين اصل بنيادين را بپذيرد و شعار همه مسلمين نيز، به پيروى از پيامبر گرامى خويش صلّى اللّه عليه و آله، كلمه «لاإله إلاّ اللّه» است يعنى خدايى جز «اللّه» نيست يعنى او فقط شايسته پرستش است و تنها بايد سرِ بندگى به آستانِ او ساييد.

مسلمانان ـ به رغم اختلافى كه در برخى مسائل، با هم داشتند ـ در ايمان به اصل «توحيد» متّحد بودند و بين سُنَن و عقايد مشترك خويش (همچون «شفاعت خواهى از اولياى الهى» و «احترام به قبور پاكان)» با اين اصل اساسى، هيچ نوع جدايى و تضاد نمى ديدند. به گونه اى كه فى المثل، حاجيان از تربت حمزه (عليه السلام)(سيد شهيدان اُحُد) « تسبيح» مى ساختند و خاقانى شروانى ـ قصيده سراى بزرگ قرن ٦ هجرى ـ به زايرين مرقد سلمان (صحابى بزرگ پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)) در مدائن نيز توصيه مى كرد كه چنين كنند: