وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٢ - انگيزه عامّ» مردم از عبادت حق

الف. (انَّ ربّكم اللّه الّذى خَلَقَ السَّمواتِ والأرْض) «او است خالق زمين و آسمان».

ب. (يُدَبِّر الأَمر ) «او است مدبر و كارگردان جهان».

ج. (ما مِنْ شفِيع إِلاّ مِنْ بعدِ إذنِه)«هيچ مؤثرى در جهان بدون اذن او تأثير گذار نيست».

د. (ذلِكُمُ اللّهُ رَبّكم فاعْبُدُوه) «اكنون كه خدا آفريدگار و مدبر شما بوده و تأثير هر موجودى به اذن اوست، پس آن غنىّ مطلق را پرستش كنيد نه موجود ديگر را كه سرتا پا فقر و نياز است.[١]

انسانهاى موحد كه در مكتب پيامبران پرورش يافته اند،به شناخت هاى گام به گام خود سرعت بخشيده و خدا را به عنوان خالق مدبِّر، كه تأثير هر موجودى به اذن اوست، مى شناسند و به خاطر آن سر بر آستان او فرود آورده و با راز و نياز با او در صدد رفع نياز از خود برمى آيند، و از طريق امتثال فرمان هاى او، رضاى او را به دست مى آورند، و به غير او كه هيچ گونه نقشى در زندگى انسان ندارد سر فرود نمى آورند، و هر موجودى جز خدا، پيوسته مى گويد:

پاسخ آن روشن است :«شفيع» از «شَفْع» به معنى جفت در مقابل فرد است و چون علل طبيعى و يا هر مؤثرى در جهان هستى بدون ضميمه اذن الهى تأثير گذار نمى باشد از اين نظر «شفيع» ناميده شده است . تو گويى بايد فعاليت و اثر گذارى هر مؤثرى، با مشيت الهى جفت و همراه گردد، تا مؤثر واقع شود، مثلاً اگر خورشيدْ فروزنده است و نور و ماهْ تابنده و آبْ سيراب كننده و همگى به حيات گياهان و جانداران جلوه مى بخشند، همگى از مظاهر مشيت خداى بزرگ بوده و تمام تأثيرها به فرمان او صورت مى گيرد. از اين جهت او شايستگى عبادت را دارد نه ديگر مؤثران تعلّقى جهان آفرينش.