وهابيت، مبانى فكرى و كارنامه عملى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤ - ١ اتّحاد رمز پيروزى

ندارند:

(إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينهُمْ وَكانُوا شِيَعاً لَسْت مِنْهُمْ فى شَىء) .[١]

«كسانى كه آيين خود را پراكنده ساخته اند، به دسته هاى گوناگون تقسيم شدند تو هيچ گونه رابطه اى با آنها ندارى».

٣

در سيره وسنّت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)نيز، اتحاد و همبستگى مسلمين پيوسته مورد ستايش و سفارش بوده است. نخستين اقدام پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)در مدينه، اجراى عقد اخوّت و برادرى ميان دو طايفه بزرگ اوس و خزرج بود. آنان در پى سال ها جنگ و خونريزى با يكديگر، به صورت دو دشمن خونى درآمده بودند و حضرت به حكم (إِنَّما الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَويكُمْ) .[٢] ايشان را با هم برادر ساخته و واداشت تا كينه هاى كهن را فراموش كنند.

وحدت و اتفاق مسلمانان، بر يهوديان يثرب گران آمد و ، همچون امروز، بر آن شدند كه آن را بر هم بزنند. جُهودِعَنودى به نام «شاس» كه از صلح و صفاى جوانان اوس و خزرج سخت به خشم آمده بود، يكى از جوانان يهودى را تحريك كرد تا به محفل آنان گام نهد و با يادآورى خاطرات ناگوار جنگهاى پيشين اوس و خزرج، بذر نفاق را مجدداً بين آنها بپاشد. اين توطئه ننگين، كارگر افتاد و ساده لوحانِ دو قبيله، تحت تأثير قرار گرفتند. نزديك بود كه نبرد خونينى ميان آنان در برابر مسجد النبى (صلى الله عليه وآله وسلم)رخ دهد كه خبر به پيامبر رسيد و فوراً آنان را با جملات كوبنده زير، از سقوط در گرداب تفرقه بازداشت: