رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٨ - ١- فقدان دليل
د) وحى به معنى تقدير
«... و أوحى فى كلّ سماء أمرها ...» (فصلت/ ١٢)
ه) وحى به معنى امر
«و اذا أوحيت الى الحوارييّن أن آمنوا بى و برسولى قالوا آمنّا و اشهد بأننّا مسلمون» (مائده/ ١١١)
و) وحى به معنى كذب
«و كذالك جعلنا لكلّ نبيّى عدوّاً شياطين الأنس و الجنّ يوحى بعضهم الى بعض زخرف القول غروراً ...» (انعام/ ١١٢)
ز) «جعلنا هم أئمّة يهدون بأمرنا و أوحينا اليهم فعل الخيثرات و اقام الصّلواة و ايتاء الزّكواة و كانوا لنا عابدين» (انبيا/ ٧٣) (بحار الانوار؛ ج ١٩، باب ١٢٨، ص ٩٨.)
از مجموع موارد استعمال كلمه وحى، مىتوان گفت، وحى پروردگار به دو صورت انجام مىگيرد:
الف) وحى تكوينى
وحى تكوينى در حقيقت همان صفات، غرايز و استعدادهاى درونى است كه خداوند در نهاد موجودات قرار داده. وحى فرستادن به زنبور عسل، همان تكوين غرايز درونى او است. البته به كار بردن كلمه وحى در اين موارد، يك نوغ تشبيه و مجاز است، زيرا خلقت مرموز و اسرار درونى موجودات به صداى آرام تشبيه شده است.
ب) وحى تشريعى
وحى تشريعى همان است كه بر پيغمبران فرستاده مىشده و رابطه خاصى پيغمبران با مبدأ آفرينش بوده و به وسيله آن حقايق را