رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧ - ١- لزوم بعثت انبيا از نظر تعليم

عمل، يك امتياز بزرگ اخلاقى كه افتخار و فضيلت بزرگى براى ما محسوب مى‌شود براى خود به دست آورده‌ايم.

اما اگر هر قدرت ديگرى ما را مجبور كند كه به اين افراد كمك كنيم، درست است كه آنها در هر صورت اداره مى‌شوند، ولى ما از رسيدن به آن امتياز بزرگ اخلاقى محروم خواهيم شد. يعنى اين كمك كردن اجبارى، فضيلتى براى ما نخواهد بود. اين يك نمونه كوچكى از كمالات اكتسابى است كه جز از راه افعال ارادى ما به دست نمى‌آيد.

اكنون كه از هدف آفرينش‌ به طور مختصر آگاه شديم، اين سئوال پيش مى‌آيد كه آيا راه رسيدن به اين هدف‌ (تكامل و پرورش وجود ما در تمام جنبه‌هاى علمى و عملى) آن قدر روشن و واضح است كه احتياجى به هيچ گونه‌ علم و دانشى‌ نباشد؟ يا اينكه براى رسيدن به اين هدف، محتاج به علوم زيادى هستيم كه در پرتو آن در بيراهه‌ها و سنگلاخ‌ها سرگردان نشويم، از خرافات و انحرافات مصون بمانيم، آنچه ما را در اين راه طولانى و پر پيچ و خم تقويت و يا تضعيف مى‌كند به خوبى بشناسيم و خلاصه اينكه: به تمام معنى از عوامل سعادت و نيكبختى با خبر باشيم؟

آيا با اين علم و دانش محدود بشرى كه پس از آن همه تلاش و كوشش دانشمندان، اسرار اين جهان و بلكه وجود خود ما، همچنان به صورت معمايى باقى مانده و در كنار هر فصلى از علوم، هزاران نقطه ابهام و علامت استفهام به چشم مى‌خورد كسى را مى‌توان پيدا كرد كه با توسل به همين معلومات از تمام اسرار و رموز و عوامل‌