رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٢ - ٧- ايمان آورندگان به او چه كسانى بودهاند؟

استعمال شده نه به معنى‌ تشريع دين و مذهب.

اساساً هر جا سخن از آسمان، زمين، آفرينش و خلقت است، امر به همين معنى است.

٢- كلمه‌ تدبير نيز در مورد خلقت، آفرينش و سامان بخشيدن به وضع جهان هستى به كار مى‌رود، نه به معنى نازل گردانيدن مذهب، به همين جهت مى‌بينيم كه هرگز در آيات ديگر قرآن كلمه‌ تدبير در مورد دين و مذهب به كار نرفته، بلكه كلمه‌ تشريع، تنزيل و يا انزال‌ به كار رفته است. (آيات يكديگر را تفسير مى‌كنند.) از جمله:

«شرع لكم من الدّين ما وصّى به نوحاً ...» [١]

«... و من لم يحكم بما انزل اللّه فأولئك هم الكافرون» [٢]

«نزّل عليك الكتاب الحقّ مصدّقاً لما بين يديه ...» [٣]

٣- آيات قبل و بعد آيه مورد بحث مربوط به خلقت و آفرينش جهان است نه مربوط به تشريع اديان، زيرا در آيها قبل سخن از آفريش آسمان و زمين در شش روز (ياشش دوران!) است و در آيات بعد از سخن از آفرينش انسان‌ [٤]

[١]-/ (شورى/ ١٣)

[٢]-/ (مائده/ ٤٤)

[٣]-/ (آل عمران/ ٣)

[٤]-/ در آيه قبل چنين مى‌فرمايد: «اللّه الّذى خلق السمواوات و الارض و ما بينهما فى ستّة ايّام ثمّ استوى على العرش ...» (سجده/ ٤)

و در آيات بعد مراحل خلقت انسان را بيان مى‌فرمايد: «الّذى احسن كلّ شيى‌ء خلقه و بدأ خلق الانسان من طين* ثم جعل نسله و من سلالة من ماء مرس* ثمّ سوّيه و نفخ فيه من روحه و جعل لكم السّمع و الأبصار و الأفئدة قليلًا ما تشكرون.» (سجده/ ٧ تا ٩)