رهبران بزرگ
(١)
مقدّمه
٢ ص
(٢)
در جست و جوى گمشدهها
٢ ص
(٣)
1- پاى عقل
٢ ص
(٤)
2- وجدان بجاى مذهب
٣ ص
(٥)
3- راه شناسائى مردان خدا
٤ ص
(٦)
4- رابطه مرموز با جهان ماوراء طبيعت
٥ ص
(٧)
5- وظائف سنگين و شرائط سنگينتر
٥ ص
(٨)
بخش اول لزوم بعثت انبياء
٨ ص
(٩)
مخالفان سرسخت
٩ ص
(١٠)
1- لزوم بعثت انبيا از نظر تعليم
١٥ ص
(١١)
2- لزوم بعثت انبيا از نظر تربيت و اخلاق
٢٠ ص
(١٢)
آيا اخلاق نتيجه علم است؟
٢٠ ص
(١٣)
تشكيل شخصيّت انسان از دو نيمه علم و غرايز
٢١ ص
(١٤)
راه صحيح تربيت
٢٣ ص
(١٥)
مربى كامل كيست؟
٢٤ ص
(١٦)
3- لزوم بعثت انبيا از نظر قانون و اجتماع
٢٥ ص
(١٧)
1- سرچشمه تمايل انسان به زندگى اجتماعى
٢٦ ص
(١٨)
2- زير بناى اجتماع و علل احتياج به قانون
٢٩ ص
(١٩)
3- يك اجتماع كامل
٣٢ ص
(٢٠)
الف) تقسيم كار
٣٢ ص
(٢١)
ب) سازمان و تشكيلات
٣٣ ص
(٢٢)
نكتهاى مهم
٣٤ ص
(٢٣)
ج) قوانين و مقررات
٣٥ ص
(٢٤)
4- بهترين قانونگزار كيست؟
٣٧ ص
(٢٥)
شرايط يك قانونگزار كامل
٣٨ ص
(٢٦)
يك ايراد ساده
١٦ ص
(٢٧)
4- راه ديگر اثبات لزوم بعثت پيامبران
٤٢ ص
(٢٨)
سخن گفتن جهان آفرينش با انسان
٤٢ ص
(٢٩)
بخش دوم قلمرو حكومت وجدان
٥٧ ص
(٣٠)
الف) مادىها
٦٠ ص
(٣١)
قلمرو حكومت وجدان
٥٩ ص
(٣٢)
ايراد روشنفكران
٥٩ ص
(٣٣)
1- وجدان چيست؟
٦١ ص
(٣٤)
3- وجدان بستگى به تشخيص دارد
٦٥ ص
(٣٥)
4- رابطه وجدان با آداب و رسوم
٦٦ ص
(٣٦)
5- رابطه وجدان با تكرار عمل
٦٩ ص
(٣٧)
6- آيا مىتوان وجدان را فريب داد؟
٧٠ ص
(٣٨)
7- مبارزه وجدان با غرايز
٧٢ ص
(٣٩)
2- اختلاف درجات وجدان
٦٤ ص
(٤٠)
وجدان به جاى مذهب!
٧٤ ص
(٤١)
مقايسه نظارت وجدان و مذهب با يكديگر
٧٦ ص
(٤٢)
1- وجدان ضمانت اجرايى كافى ندارد
٧٦ ص
(٤٣)
5- تكرار گناه و كم شدن تأثير وجدان
٨١ ص
(٤٤)
2- امكان گمراه شدن وجدان
٧٩ ص
(٤٥)
3- امكان فريب خوردن وجدان
٧٩ ص
(٤٦)
دو ايراد قابل توجه
٨٢ ص
(٤٧)
4- نظارت وجدان جنبه عمومى ندارد
٧٩ ص
(٤٨)
1- اغراق و مبالغه
٨٥ ص
(٤٩)
2- شرايط استثنايى
٨٦ ص
(٥٠)
3- تأثير تبليغات مذهبى
٨٨ ص
(٥١)
4- آزمايش نظريه اجتماعى
٩٠ ص
(٥٢)
پيامبر تن
٩١ ص
(٥٣)
بخش سوم چگونگى شناخت پيامبران
١٠٣ ص
(٥٤)
چگونگى شناخت پيامبران
١٠٥ ص
(٥٥)
1- اعجاز
١٠٦ ص
(٥٦)
الف) خوارق عادات بشرى قابل معارضه است
١٢٨ ص
(٥٧)
1- معجزه قيد و شرط خاصى ندارد
١٢٧ ص
(٥٨)
ب) خوارق عادات بشرى تاب مقاومت در برابر معجزات ندارد
١٢٩ ص
(٥٩)
2- وضع اعجاز كنندگان گواه صدق آنهاست
١٢٩ ص
(٦٠)
2- مطالعه در حالات مدعى نبوت و بررسى محتويات آيين او جمع آورى قرائن
١٣٢ ص
(٦١)
1- وضع محيط دعوت
١٣٤ ص
(٦٢)
2- زمان دعوت
١٣٤ ص
(٦٣)
8- ايمان او به گفتههاى خودش
١٣٦ ص
(٦٤)
9- آيا با خرافات و هوس بازىهاى محيط مبارزه مىكند؟
١٣٦ ص
(٦٥)
10- دعوت منظم و يكنواخت
١٣٦ ص
(٦٦)
3- گواهى پيامبران پيشين
١٣٧ ص
(٦٧)
3- خصوصيات روحى، اخلاقى مدعى نبوت
١٣٥ ص
(٦٨)
4- محتويات آئين او از نظر معارف
١٣٥ ص
(٦٩)
5- آئين او از نظر قوانين، احكام و اخلاق
١٣٥ ص
(٧٠)
يك نمونه جالب از مدارك دين سازان عصر ما!
١٣٩ ص
(٧١)
6- وسائل پيشرفت
١٣٥ ص
(٧٢)
7- ايمان آورندگان به او چه كسانى بودهاند؟
١٣٥ ص
(٧٣)
بخش چهارم وحى (دستگاه گيرنده مرموز)
١٥٣ ص
(٧٤)
وحى (دستگاه گيرنده مرموز)
١٥٥ ص
(٧٥)
وحى چيست؟
١٥٥ ص
(٧٦)
1- ميزان فهم وحى
١٥٦ ص
(٧٧)
تصاوير سايه روشن
١٦١ ص
(٧٨)
2- تفكر فلاسفه قديم درباره وحى
١٦٦ ص
(٧٩)
الف) حس مشترك
١٦٦ ص
(٨٠)
ب) قوه خيال 5
١٦٦ ص
(٨١)
ج) قوه عقليه
١٦٨ ص
(٨٢)
ايرادات تفكر فلاسفه پيشين
١٧١ ص
(٨٣)
3- نظر فلاسفه جديد درباره وحى
١٧٥ ص
(٨٤)
وحى (تجلى شعور ناآگاه!)
١٧٧ ص
(٨٥)
وجود اشتراك نظرات فلاسفه درباره وحى
١٧٩ ص
(٨٦)
2- اصرار بىمورد!
١٨١ ص
(٨٧)
3- سازگار نبودن با سخنان پيامبران
١٨٣ ص
(٨٨)
وجود اختراق نظرات فلاسفه
١٨٠ ص
(٨٩)
ايرادات نظريه فلاسفه جديد
١٨٠ ص
(٩٠)
4- آيا وحى همان نبوغ فكرى است؟
١٨٤ ص
(٩١)
1- فقدان دليل
١٨٠ ص
(٩٢)
بخش پنجم امتيازات پيامبران
١٩٥ ص
(٩٣)
امتيازات پيامبران
١٩٧ ص
(٩٤)
1- معصوم بودن (مصونيت از گناه و خطا)
١٩٧ ص
(٩٥)
اختلاف عقايد در عصمت انبيا
١٩٨ ص
(٩٦)
دلائل عصمت
١٩٩ ص
(٩٧)
الف) محكوميت عوامل گناه در وجود پيامبران
٢٠٠ ص
(٩٨)
مصونيت همه جانبه
٢٠٣ ص
(٩٩)
ب) جلب اعتماد عمومى
٢٠٥ ص
(١٠٠)
ج) بى نتيجه ماندن اهداف بعثت پيامبر در صورت معصوم نبودن
٢٠٩ ص
(١٠١)
3- خطا در امور عادى روزانه
٢١٤ ص
(١٠٢)
مصونيت از خطا
٢١٣ ص
(١٠٣)
1- خطا در تشخيص و تبليغ حقايق و تعليمات مذهبى
٢١٣ ص
(١٠٤)
2- خطا در انجام وظايف
٢١٣ ص
(١٠٥)
اشكالات بحث عصمت
٢١٥ ص
(١٠٦)
الف) معصوم بوذن افتخار نيست!
٢١٥ ص
(١٠٧)
ب) معصوم بودن با «تقيه» سازگار نيست!
٢١٨ ص
(١٠٨)
پاسخ يك اشتباه بزرگ در معنى تقيه
٢١٩ ص
(١٠٩)
تقيه چيست؟
٢١٩ ص
(١١٠)
ج) شواهد خلاف
٢٢٢ ص
(١١١)
1- گناه مطلق
٢٢٦ ص
(١١٢)
2- گناهان نسبن
٢٢٦ ص
(١١٣)
2- علم و دانش كافى
٢٢٨ ص
(١١٤)
3- منزه بودن از عيوب تنفرآميز جسمى
٢٢٨ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص

رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤١ - ٧- ايمان آورندگان به او چه كسانى بودهاند؟

دقيق بررسى و تجزيه و تحليل كنيم و ببينيم كه بهائيان تا چه اندازه درست مى‌گويند، البته ناگفته پيداست كه معنى اينان از اين آيه به قدرى از مفهوم آيه دور است كه به فكر هيچ خواننده خالى الذهنى هم نمى‌آيد. پس از دقت خواهيم ديد كه تطبيق آيه بر آنچه آنها مى‌گويند نه تنها با مفهوم آيه سازگارى ندارد، بلكه از جهات بسيارى اشكالات واضحى دارد زيرا:

١- نه تنها امر به معنى دين و مذهب نيست، بلكه آيات ديگر قرآن آن را نفى مى‌كنند، زيرا در آيات ديگر، امر به معنى فرمان آفرينش استعمال شده است، مانند:

«انمّا امروه اذا أراد شيئاً ان يقول له و كن فيكون‌ [١] امر او چنين‌ است كه هرگاه چيزى را اراده كند، تنها به آن مى‌گويد: موجود باشد. آن نيز بى درنگ موجود مى‌شود.»

در اين آيه و آيات بسيار ديگرى‌ [٢] امر به معنى‌ امر تكوينى‌


[١]-/ (يس/ ٨٢.)

[٢]-/ الف) «و ما أمرونا الّا واحده گلميح بالبصر.» (قمر/ ٥٠)

ب) «فأوحينا الله أن اصنع الفلك بأعيننا و وحينا فاذا جاء أمرونا و فار التنّور ...» (مؤمنون/ ٢٧)

ج) «.. ألا له الخلق و الأمر تبارك اللّه رب. العالمين.» (اعراف/ ٥٤)

د) «و قال الشّيطان لمّا قضى الامر انّ اللّه وعدكم و عد الحقّ و وعدتكم فاخلفتكم و ما كان لى عليكم من سلطان ...» (ابراهيم/ ٢٢)

ه) «و سخّر لكم الّليل و الّزار و الشّمس و القمر و النجوم مسخرّات بأمره انّ فى ذالك لايات لقوم بعقلون.» (نحل/ ١٢)

و) «و من آياته أن تقوم السماء و الارض بأمره ...» (روم/ ٢٥)

ز) «اللّه الّذى سخّر لكم البحر لتجرى الفكل فيه بأمره ...» (جاثيه/ ١٢)