رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤١ - ٧- ايمان آورندگان به او چه كسانى بودهاند؟
دقيق بررسى و تجزيه و تحليل كنيم و ببينيم كه بهائيان تا چه اندازه درست مىگويند، البته ناگفته پيداست كه معنى اينان از اين آيه به قدرى از مفهوم آيه دور است كه به فكر هيچ خواننده خالى الذهنى هم نمىآيد. پس از دقت خواهيم ديد كه تطبيق آيه بر آنچه آنها مىگويند نه تنها با مفهوم آيه سازگارى ندارد، بلكه از جهات بسيارى اشكالات واضحى دارد زيرا:
١- نه تنها امر به معنى دين و مذهب نيست، بلكه آيات ديگر قرآن آن را نفى مىكنند، زيرا در آيات ديگر، امر به معنى فرمان آفرينش استعمال شده است، مانند:
«انمّا امروه اذا أراد شيئاً ان يقول له و كن فيكون [١] امر او چنين است كه هرگاه چيزى را اراده كند، تنها به آن مىگويد: موجود باشد. آن نيز بى درنگ موجود مىشود.»
در اين آيه و آيات بسيار ديگرى [٢] امر به معنى امر تكوينى
[١]-/ (يس/ ٨٢.)
[٢]-/ الف) «و ما أمرونا الّا واحده گلميح بالبصر.» (قمر/ ٥٠)
ب) «فأوحينا الله أن اصنع الفلك بأعيننا و وحينا فاذا جاء أمرونا و فار التنّور ...» (مؤمنون/ ٢٧)
ج) «.. ألا له الخلق و الأمر تبارك اللّه رب. العالمين.» (اعراف/ ٥٤)
د) «و قال الشّيطان لمّا قضى الامر انّ اللّه وعدكم و عد الحقّ و وعدتكم فاخلفتكم و ما كان لى عليكم من سلطان ...» (ابراهيم/ ٢٢)
ه) «و سخّر لكم الّليل و الّزار و الشّمس و القمر و النجوم مسخرّات بأمره انّ فى ذالك لايات لقوم بعقلون.» (نحل/ ١٢)
و) «و من آياته أن تقوم السماء و الارض بأمره ...» (روم/ ٢٥)
ز) «اللّه الّذى سخّر لكم البحر لتجرى الفكل فيه بأمره ...» (جاثيه/ ١٢)