رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٠ - ٢- وضع اعجاز كنندگان گواه صدق آنهاست

راه ديگرى كه به وسيله آن مى‌توان معجزات پيامبران را از كارهاى خارق‌العاده بشرى باز شناخت و مطالعه در وضع كردار و صفات آورندگان آنهاست.

كسى كه دست به كارهاى خارق عادتى‌ (مانند: اعمال مرتاضان، ساحران و كاهنان) مى‌زند مسلماً داراى يك‌ هدف عالى و روحيه و صفات ممتاز نيست، زيرا اين گونه كارها را معمولًا براى يكى از چند منظور انحام مى‌دهند:

الف) سرگرمى و كسب در آمد.

ب) اغفال مردم ساده لوح.

ج) كسب شهرت و مانند آن.

اينكه مى‌گوييم: حتماً انجام اين گونه كارها براى يكى از مقاصد بالاست به اين دليل است كه اين گونه كارها مانند كارهاى مفيد علمى، تربيتى، توليدى، صنعتى و خلاصه كارهاى مثبت نيست كه كسى به خاطر يك هدف عالى‌ (مانند: خدمت به اجتماع) دنبال آن برود.

بنابراين مرتاضى كه، خود را صرف فرا گرفتن و تمرين چنين كارهايى مى‌كند به طور مسلم يك روح عالى و صفات برجسته و ممتاز ندارد، به همين جهت ديده مى‌شود كه همواره افراد كم مايه، بى سواد و ضعيف گرد اين گونه كارها مى‌گردند. آيا هرگز شنيده‌ايد كه دانشمندى بزرگ يا فيلسوفى متفكر دنبال اين گونه كارها باشد؟

اين هم ناگفته پيداست كه انسان هر قدر در پرده پوشى افكار و هدف‌هاى خود مهارت داشته باشد باز چهره واقعى آن از پس اعمال او بروز مى‌كند،