١. وحيانى بودن شريعت:برازندگى شرايع دينى به آسمانى بودن آنهاست. وحى رشته تعليمى و هدايتى آفريدگار و آفريدگان است. آفريننده‌اى كه پيراسته از هر قيد و حد و مثل و مانند و همتاست.

آيين و شريعتى به بشر ارزانى داشته است كامل و پاسخ‌گوى نيازهاى واقعى و دائمى او. هر چه عقل انسان تكامل و رشد يابد، كتاب خدا و منابع دين او، صفحات جديد و معارف نوى را فرا روى انسان خواهد نهاد:

«ما من امر يختلف فيه اثنان الاّ وله اصل فى كتاب اللّه‌، عز و جل و لكن لايبلغ عقول الرّجال»

(كافى، ج١/٦)

چشمه خروشانى كه آفريده‌هاى او را در هر زمان و هر جايى در گستره تاريخ، به درازاى عمر بشر و به پهناى اين جهان از گواراى زلال جارى خود مى‌نوشاند:

«... لم يجعله لزمان دون زمان و لا لناس دون ناس فهو فى كل زمان جديد و عند كل قوم غضّ الى يوم القيامة»

(بحار، ج٨٩/١٥)

هر كس هر زمان و در هر جا به او رو كند و به آستان او نياز برد، بر او مى‌افزايد و در خور گنجايش و پذيرش او بهره‌اش دهد و در انجام بندگى و پيمودن راه درست‌يارى‌اش كند:

«... ما جالس هذا القرآن احدالاّ قام عنه بزيادة او نقصان زيادة فى هُدى و نقصان من عمى.»

شريعت، در بستر تاريخ يكى بوده روشهاى بى‌شمار خود را در جامعه‌هاى متفاوت در خور فهم و نياز آن جامعه‌ها نموده است.

«انّ اللّه‌ تبارك و تعالى اعطى محمّد(ص) شرائع نوح و ابراهيم و موسى و عيسى، عليهم السلام»

(كافى، ج٢/١٧)

شريعت اسلام در بردارنده كمالها و حقيقتهاى همه شرايع است. و ماده و