راه غير معمول انجام پذيرد، چرا كه حرام، عبارت است از: قرار دادن نطفه در مهبلى كه بر مرد حرام است، بدون در نظر گرفتن ويژگى ابزارى كه اين نطفه را در داخل مهبل قرار مى‌دهد.

وانگهى، دور نيست كه حرام بودن كار ياد شده، بر زن نيز، از اين حديث استفاده شود.

بدين دليل: قرار دادن نطفه، امرى است كه دو طرف، به گونه يكسان، در آن نقش دارند، زيرا بسته شدن نطفه از راه در هم آميخته شدن منى و تخمك، انجام مى‌پذيرد و در اين كار، به همان اندازه كه مرد نقش دارد، زن هم نقش دارد و مهبل زن، تنها ظرف نيست، همان گونه كه شاعر چنين پنداشته :

(مادران مردم، تنها ظرفهايى هستند.)

حتى نبايد ترديد روا داشت كه خداوند، پديد آوردن نطفه را از راه در هم آميخته شدن منى و تخمك و نيز پرورش و رشد آن را به عهده زن گذارده است. بر اين اساس، وقتى كه حديث به روشنى مى‌گويد:

(قرار دادن نطفه ] پديد آوردن آن از راه تخمك زنى كه آميزش مرد با آن حرام است [در مهبل اين زن، بر مرد حرام است.)

عرف از اين بيان مى‌فهمد كه كار ياد شده بر شريك او در اين كار (كه هر دو در انجام آن، به گونه يكسان نقش دارد) نيز حرام است. البته خدا بهتر مى‌داند.

به طور كلى، در اين صورت، دلالت‌حديث بر حرام بودن بسته شدن نطفه، امرى است مسلّم و خدشه‌ناپذير. هر چند سند اين روايت ضعيف است، زيرا على بن سالم كه اين حديث را از امام روايت مى‌كند، شناخته شده نيست.

٢. عن محمد بن الحسن، عن سعد، عن القاسم بن محمد، عن سليمان بن داود، عن غير واحد من اصحابنا، عن ابى عبداللّه‌(ع) قال: قال النبىّ(ص): (لن يعمل ابن آدم عملاً اعظم عنداللّه‌ عزّ وجلّ من رجل قتل نبيّاً او اماماً أو هدم الكعبه الّتى جعلها اللّه‌ قبلة لعباده أو افرغ ماءه فى امرأة حراما.) (٤)

امام صادق(ع) از پيامبر(ص) نقل مى‌كند كه فرمود: هرگز فرزند آدم كارى را انجام نمى‌دهد كه گناه آن در نزد خداوند، از گناه مردى بزرگ‌تر باشد كه پيامبر، يا امامى را

(٤)وسائل الشيعه، ج١٤، ص٢٣٩؛ خصال، شيخ صدوق، ص١٢٠.