فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٠ - سخنى درباره تلقيح آيت اللّه محمد مؤمن
انجام مىپذيرد.
اما گونه نخست (بستن نطفه در درون مهبل) چندين صورت دارد كه مهمترين آنها را يادآور مىشويم: الف. صاحب منى شناخته شده است.
ب. صاحب منى ناشناخته است (از بانك منى، يا بانك تخمك براى اين منظور استفاده شده است) بند (الف) چندين صورت دارد:
١. منى مرد، به وسيله لوله لقاح، در مهبل همسر و يا كنيز وى تزريق مىشود.
٢. منى مرد، به وسيله لوله لقاح، در مهبل زنى تزريق مىشود كه آميزش با او براى اين مرد حرام است.
٣. تخمك زنى در مهبل زنى كه نازاست تزريق مىشود، آن گاه همسر اين زن با وى آميزش مىكند.
٤. منى حيوانى، به وسيله لوله در مهبل زنى تزريق مىشود.
البته اين در صورتى است كه بستن نطفه در مهبل زن با منى غير انسان امكانپذير باشد.
٥. منى انسان، به وسيله لوله در مهبل حيوانى تزريق مىشود.
٦. تخمك انسانى، در مهبل حيوانى تزريق شود.
٧. تخمك حيوانى، در مهبل انسانى تزريق شود.
٨. صورتهاى ياد شده، درباره حيوان انجام شود.
اما صورت نخست (منى مرد به وسيله لوله لقاح در مهبل همسر، يا كنيز وى تزريق شود) چنين بر مىآيد كه اشكالى ندارد، به شرط اين كه در گرفتن منى از مرد، جهات شرعى رعايتشود. بدين معنى كه اين كار، سبب انجام عمل حرام نشود، مانند: استمنا، لمس عورت اين مرد و نگاه به آن، از سوى كسى كه اين كار براى او حرام است.
دليل جايز بودن اين گونه باروى، آن است كه نطفه از آب مرد و همسر قانونى وى بسته شده و تنها لقاح از راه معمول نبوده است و دليلى بر حرام بودن اين شيوه لقاح، وجود ندارد و نيز اصل براءت شرعى و عقلى، بر جايز بودن آن دلالت دارد.