شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٩ - ٢ مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى

كاهش و سود و زيان من تنها و تنها در دست تو مى‌باشد. پس روشن شد كه انسان با توجه به اين موضوعات با خدا مناجات مى‌كند. موضوعاتى مثل؛ بى‌لياقتى او، علم خداوند نسبت به او و اين‌كه همه مقدّرات او به دست پروردگار است.

* * *

اِلهي اِنْ حَرَمْتَني فَمَن ذَا الَّذي يَرْزُقُني وَ اِنْ خَذَلْتَني فَمَنْ ذا الَّذي يَنْصُرُني؛ خداوندا، اگر تو مرا محروم سازى، پس چه كسى مرا روزى مى‌دهد و اگر تو مرا رها كنى پس چه كسى مرا يارى مى‌كند؟

براى توضيح اين فراز از مناجاتْ ذكر دو مقدمه لازم است:

١. زبان گفتوگو در موارد و مقامات مختلف فرق مى‌كند. در مقام بحث و گفتوگوى اعتقادى عادت داريم كه مطلب خود را با استدلال و برهان فلسفى و رياضى ثابت كنيم و گاهى ممكن است سخن خود را به هر شكل ممكن به كرسى نشانده و طرف مقابل را وادار به پذيرش آن كنيم. روش اوّل را برهان و روش دوم را جدل مى‌گويند و هدف از آن دو قانع كردن طرف مقابل است.

ولى گاهى با زبان عذرخواهى با يك دوست صميمى سخن مى‌گوييم، اين‌جا سخن از استدلال و برهان و جدل نيست بلكه، فقط دنبال بهانه‌اى مى‌گرديم تا طرف مقابل با لطف و محبّت خود از خطا و اشتباه ما صرف‌نظر كند.

عالم محبّت، زبان خاصى دارد. شاعران عارفى چون مرحوم شيخ