شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٧ - ولايت خداوند

اثرگذارى، خواه خوب باشد يا بد. خداوند بر همه موجودات ولايت دارد و از هر موجودى به او از خود او نزديك‌تر است و هر كارى بخواهد درباره او انجام مى‌دهد. ولايت عام خداوند مانند ربوبيّت عام الاهى نسبت به همه ما يكسان است ولى آن ولايت خاصى كه بر موجودات ذى‌شعور و داراى اختيار دارد ولايتى است كه بايد آنان شايستگى آن را داشته باشند. اگر كسى بخواهد تحت بيرق ولايت الاهى درآمده و ولىّ الله بشود يعنى خداوند در كارهايش نظارت و تدبير نموده و رهايش نكند بايد ايمان داشته و طبق مقتضيات آن عمل نمايد. چرا كه «اللهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا» و اگر كسى ايمان نداشته باشد، خداوند متولّى امر او نشده، تدبير كار او را به عهده نمى‌گيرد، ولى كسى كه خداوند كارهايش را به عهده بگيرد مى‌داند چه كار بايد بكند كه به نفع او تمام شود و نگرانى نخواهد داشت. لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ[١] چون مى‌داند كه خدا او را دوست مى‌دارد و جز خير براى او رقم نمى‌زند، پس جاى نگرانى نيست.

امام صادق(عليه السلام) مى‌فرمايد: از كار مؤمن تعجب مى‌كنم كه اگر خداوند سلطنت روى زمين را به او بدهد خير او در آن است و اگر بدنش را با قيچى ريزريز كنند باز خير او در آن است.[٢]

البتّه اين ولايت مراتبى مايل به بى‌نهايت دارد. مرتبه اوّل همان است كه به هر كس هر چه دادند قانع مى‌شود و در حدّ يك روزى