خوش آيد». اما «متقين» خودشان را مى‌پايند و مراقبت مى‌كنند كارى كه انجام مى‌دهند آيا خداوند راضى است يا خير، و آيا به سعادت يا شقاوت آنها منجر مى‌شود؟ آنهايى كه جزو فجار هستند و لجام‌گسيخته‌اند و خود اين‌گونه پسنديده‌اند كه از قيد عبوديت الهى خارج شوند، خداوند نيز به پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) مى‌فرمايد آنها را به حال خود رها كن:

فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلّى عَنْ ذِكْرِنا وَلَمْ يُرِدْ إِلاَّ الْحَياةَ الدُّنْيا؛[١] پس، از هركس كه از ياد ما روى برتافته و جز زندگى دنيا را خواستار نبوده است روى برتاب.

آنهايى را كه جز زندگى دنيا و لذت‌هاى دنيايى چيزى نمى‌جويند به حال خود واگذار و همت خود را صرف كسانى نما كه دلشان مى‌خواهد در امور معنوى و كمالات انسانى و قرب الى الله پيشرفت كنند. در صدر اين افراد، خانواده و همسر و فرزندان انسان قرار مى‌گيرند. در اين زمينه خداى متعال خطاب به پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) مى‌فرمايد:

وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْها؛[٢] و خانواده خود را به نماز فرمان ده و بر [انجام]آن شكيبا باش.

مى‌فرمايد، غير از اين‌كه خودت بايد نسبت به نماز بسيار شكيبا باشى، خانواده‌ات را نيز فراموش مكن و آنها را نيز فرمان ده كه نسبت به نماز اهتمام داشته باشند.

بنابراين متقين غير از اين‌كه تقواى خودشان را مى‌پايند و مراقبند كه نلغزند و سقوط نكنند، در درجه بعد به فكر خانواده و همسر و فرزندان خود، و بعد از آنها نيز به فكر ساير متقين هستند و تلاش مى‌كنند جلوى لغزش و سقوط آنها را نيز بگيرند.

حاصل كلام اين‌كه، آيات انتهايى سوره فرقان در واقع ترسيم يك «الگو» است و خداى متعال خواسته با بيان اين آيات الگويى از بندگان شايسته خويش را براى ما ترسيم نمايد. در اين ترسيم الگو، هم به جنبه‌هاى مثبت و امورى كه عبادالرحمان به آن آراسته و ملتزمند، و هم به جنبه‌هاى منفى و امورى كه عبادالرحمان از آن پيراسته و مبرّا هستند

[١] نجم (٥٣)، ٢٩. [٢] طه (٢٠)، ١٣٢.