رستگاران - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٠ - توجه به صلاح و سعادت خانواده

آخرين مقامى هم كه به حضرت ابراهيم(عليه السلام) عنايت شد مقام امامت بود. براى رسيدن به مقام امامت شرايطى لازم بود و حضرت ابراهيم(عليه السلام) مى‌بايست با امتحاناتى روبه‌رو شود و با موفقيت آنها را پشت سر بگذارد تا مقام امامت به وى اعطا شود. از اين رو قرآن مى‌فرمايد خداوند ابتلائات و امتحان‌هايى براى حضرت ابراهيم(عليه السلام) پيش آورد: وَإِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّه. حضرت ابراهيم(عليه السلام) نيز موفق شد از تمامى اين ابتلائات سربلند بيرون آيد: فَأَتَمَّهُن. پاداش اين موفقيت نيز آن بود كه مقام امامت به وى اعطا شد و خداوند به او فرمود: إِنِّي جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماما. طبيعتاً حضرت ابراهيم(عليه السلام) از اين امر بسيار شادمان شد و از اين‌كه مى‌ديد خداوند او را شايسته مقام رفيع امامت يافته بسيار خرسند و مسرور بود. امّا خرسندى و خوشحالى ناشى از نيل به مقام امامت موجب نشد كه حضرت ابراهيم(عليه السلام) از دعا براى ذريه و فرزندان خويش غفلت نمايد. از اين رو بلافاصله پس از آن‌كه خداى متعال اين مقام را به او عطا فرمود، از خداوند درخواست كرد كه اين مقام به فرزندانش و كسانى كه در آينده از نسل او پديد مى‌آيند نيز اعطا گردد: قال وَمِنْ ذُرِّيَّتِي. البته اين دعاى حضرت ابراهيم(عليه السلام) به صورت مطلق مورد اجابت و موافقت واقع نشد و خداوند در پاسخ حضرت ابراهيم(عليه السلام) فرمود، اين مقامى نيست كه هركس شايستگى احراز آن را داشته باشد: قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظّالِمِين.

به هر حال، اين امر شيوه پسنديده‌اى است كه انسان به فكر فرزندان خويش هم باشد و از خداوند براى آنها خير و خوبى و صلاح و عافيت مسألت نمايد. از اين رو مى‌بينيم حضرت ابراهيم(عليه السلام) به عنوان يكى از شايسته‌ترين بندگان و پيامبران الهى همين روش را داشته است. آيه مورد بحث ما در سوره فرقان نيز ناظر بر اين است كه به طور كلى اين خصلت، روش و منش همه بندگان صالح خداوند و عبادالرحمان است كه به فكر خانواده و همسر و فرزندان خود و نگران خير و صلاح و سعادت آنها هستند:

يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَذُرِّيّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُن؛[١] مى گويند: پروردگارا، به ما از همسران و فرزندانمان آن ده كه مايه روشنى چشمان [ما] باشد.