همسر و فرزندانى صالح، روش و منش همه انبيا و صالحان، و به تعبير سوره فرقان، عبادالرحمان است. براى نمونه، برحسب آنچه كه قرآن كريم نقل مى‌كند، اين ويژگى در زندگى حضرت ابراهيم ـ على نبينا و آله و عليه السلام ـ كاملا مشهود است. يكى از فرازهاى برجسته زندگى اين پيامبر بزرگ الهى كه تا روز قيامت آثارى مهم و جاودان خواهد داشت، به يقين بناى خانه كعبه است كه به كمك فرزند برومندش حضرت اسماعيل(عليه السلام) به انجام رساند. قرآن مى‌فرمايد آن زمان كه اين پدر و فرزند مشغول ساختن خانه كعبه بودند يكى از دعاهايشان به درگاه خداوند اين بود:

رَبَّنا وَاجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَك؛[١] پروردگارا، ما را تسليم [فرمان] خود قرار ده، و از نسل ما امتى كه تسليم فرمانت باشند [پديد آور].

حضرت ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) توجه داشتند كه در حال انجام خدمتى شايسته و كارى بزرگ هستند كه خداى متعال بسيار نسبت به آن رضايت دارد و از اين رو قاعدتاً در اين حال به درخواست‌هاى آنان توجه و دعايشان را مستجاب مى‌كند. به همين سبب اين دو پيامبر بزرگوار در حال ساختن كعبه، از خداوند درخواست‌هايى كرده‌اند كه از جمله آنها يكى اين است كه، خدايا ما دو نفر را مسلم قرار ده: رَبَّنا وَاجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَك. حضرت ابراهيم(عليه السلام)علاقه خاصى به تعبير «اسلام» و «مسلم» داشته و آن را در موارد متعددى به كار برده است. براى نمونه، از جمله آنها مى‌توان به تعبير «أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لله»[٢] اشاره كرد. از اين رو خداوند در قرآن مى‌فرمايد عنوان «اسلام» و «مسلمان» را حضرت ابراهيم براى شما انتخاب كرده است:

هُوَ سَمّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْل؛[٣] او (ابراهيم) بود كه از پيش شما را مسلمان ناميد.

در هر صورت، حضرت ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) فقط به اين بسنده نمى‌كنند كه خداوند خودِ آنها را «مسلم» قرار دهد، بلكه فوراً دعايى ديگر را نيز ضميمه اين دعا مى‌كنند و همين خواسته را براى فرزندان و نسل خود نيز از خداوند مسألت مى‌دارند: وَمِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَك.

[١] بقره (٢)، ١٢٨. [٢] آل‌عمران (٣)، ١٢٠. [٣] حج (٢٢)، ٧٨.