از سياق آيه كه مى‌فرمايد: يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُم، چنين بر مى‌آيد كه نگاه مقدمه آلوده شدن دامان و انحراف جنسى است و اگرانسان بتواند نگاه خود را كنترل كند، مى‌تواند دامان خويش را نيز از آلودگى حفظ نمايد. اگر انسان از ابتدا، به خصوص اوايل جوانى، مراقب خود باشد، كنترل چشم موجب در امان ماندن از بسيارى مفاسد ديگر خواهد شد. البته شرايط اجتماعى نيز در اين امر تأثير دارد و مى‌تواند به عنوان عاملى مثبت و تقويت‌كننده، و يا مخرب و منفى در اين راستا عمل كند. اين‌كه در اسلام حجاب بر زنان واجب شده، در جهت ايجاد همين بستر اجتماعى مناسب براى كنترل چشم و نگاه است. البته براى مردان نيز پوشاندن قسمت‌هايى از بدن به فتواى همه علما واجب است و برخى قسمت‌ها نيز ـ به خصوص آن‌جا كه در معرض ديد نامحرم است ـ پوشاندنش ترجيح دارد و مستحب است. حتى زن در مقابل زنان ديگر، و مرد در برابر مردان ديگر، علاوه بر عورت، ترجيحاً خوب است كه قسمت‌هاى ديگرى از بدنش نيز پوشيده باشد. اينها همه براى آن است كه انسان از وساوس شيطانى هرچه دورتر باشد و تا حد امكان زمينه‌هاى بروز و انجام گناه مسدود گردد.

از اين رو مصلحان و دل‌سوزان جامعه، و كسانى كه اداره امور جامعه را در دست دارند بايد تلاش كنند شرايطى فراهم آيد كه افراد تا حد امكان از اين مفاسد دور بمانند. اگر با اين عذر و بهانه كه «اينها گناه صغيره است و چندان مهم نيست» حريم‌ها يكى پس از ديگرى شكسته شود، كم‌كم كار به جايى مى‌رسد كه شرايط، ديگر قابل كنترل نخواهد بود و نخواهيم توانست جلوى مفاسد را بگيريم. اگر مراقب اين گناهان و قدم‌هاى كوچك نباشيم، گام به گام جلو مى‌رويم و به يك‌باره چشم باز مى‌كنيم و مى‌بينيم كه لب پرتگاه و در آستانه سقوط قرار گرفته‌ايم. سهل گرفتن اين خطاها و گام‌هاى انحرافى كوچك بسيار خطرناك است و مى‌تواند در نهايت به بروز فاجعه و سقوط حتمى منجر شود. اين‌كه فرهنگ عمومى دنيا چيزى را مى‌پسندد دليل نمى‌شود كه ما نيز آن را بپذيريم. ما بايد آموزه‌هاى قرآنى را مد نظر قرار دهيم و از تعاليمى كه قرآن كريم بر آن تأكيد فرموده استفاده كنيم. علاوه بر آن بسيارى از مطالب را نيز اهل بيت و ائمه اطهار(عليهم السلام) براى ما بيان فرموده‌اند كه بايد سرلوحه رفتارها و زندگى ما قرار گيرد.