نزديك نمى‌كنيم، بلكه به عكس، در صورت مواجه شدن با آن، چندگام از آن فاصله مى‌گيريم تا مطمئن باشيم در آن سقوط نخواهيم كرد. كسانى كه در جاده‌هاى كوهستانى، به خصوص در مواقع برفى و بارانى، رانندگى كرده‌اند اين مسأله برايشان بسيار مملوس است و به خوبى به آن واقفند. مسأله دورى و خوددارى از ارتكاب گناه نيز به همين صورت است و انسان براى اطمينان بيشتر از نيفتادن در دام گناهان لازم است از برخى مقدماتى هم كه احتمال دارد آدمى را به سمت گناه سوق دهند اجتناب كند. آن مقدمات گرچه ممكن است خود امورى حلال و بى‌مشكل باشند، اما از آن جا كه مى‌توانند انسان را به سوى گناه بكشانند مطلوب اين است كه آنها را نيز ترك كنيم. انسان اگر لب مرز حركت كند در صورتى كه كوچك‌ترين غفلتى نمايد فوراً سقوط مى‌كند و به درون پرتگاه مى‌افتد. «وَمَْن يَحُمْ حَوْلَ الْحِمى أَوْ شَكَ أَنْ يُوقَعَ فيه» كسى كه نزديك قرقگاه (لغزشگاه) حركت كند احتمال قريب دارد كه در آن بيفتد.

از اين رو در مورد كباير موبقه بايد بسيار مراقب باشيم و حواسمان جمع باشد و احتياط لازم را به عمل آوريم. در برخى موارد خود قرآن كريم آن موارد احتياطى را نيز گوشزد نموده و براى جلوگيرى از افتادن در دام آن گناه، بر رعايت آن احتياط نيز تأكيد و پيشاپيش آن را تحريم كرده است. از جمله اين موارد مى‌توان همين بحث انحراف جنسى را مثال زد. بسيارى از انحرافات جنسى با نگاه آغاز مى‌شود و اگر انسان بتواند چشم خود را حفظ كند و مراقب نگاه خود باشد، تا حد بسيار زيادى نسبت به انحرافات جنسى مصونيت پيدا خواهد كرد. نگاه به نامحرم كردن، خود گناه است، اما اين گناه كوچك مقدمه‌اى براى گناهان بعدى و بزرگ‌تر است. از اين رو انسان براى آن‌كه به آن عوارض بعدى مبتلا نشود از ابتدا بايد نگاه خود را كنترل كند. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:

قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى لَهُم؛[١] به مردان با ايمان بگو: «ديده فرو نهند و دامان خود را حفظ كنند» كه اين براى آنان پاكيزه‌تر است.

[١] نور (٢٤)، ٣٠.