چند صفت ديگر، دوباره مسأله نماز را پيش مى‌كشد و مى‌فرمايد: مؤمنان رستگار كسانى هستند كه مراقب نمازهاى خود هستند. در توضيح مواظبت بر نماز نيز گفتيم اين مسأله مصاديق و مراتب مختلفى دارد و از رعايت وقت و احكام و آداب ظاهرى نماز تا حضور قلب و مسائلى را كه باعث فضيلت آن مى‌گردد شامل مى‌شود.

طبعاً پيروان اهل‌بيت(عليهم السلام) و مذهب جعفرى در اين زمينه بايد جلوتر از ديگران باشند و نمازهايشان نسبت به ساير كسانى كه در ميان اديان، دين حق را شناختند و پيرو آن گرديدند، بهتر باشد. اين انتظارى كاملا به‌جا و به‌مورد است كه كسانى كه از علوم و معارف اهل‌بيت(عليهم السلام) استفاده مى‌كنند و بر خوان نعمت معرفت آن بزرگواران نشسته‌اند، با اقتداى به آنان، در مسأله مواظبت بر نماز گوى سبقت را از ديگران بربايند. اما آيا ما به راستى اين‌گونه‌ايم و واقعيت نيز همين است؟ به نظر مى‌رسد پاسخ اين سؤال منفى است. هريك از ما اگر كلاه خود را قاضى كنيم تصديق خواهيم كرد كه نماز، اهميت و جايگاه شايسته و لازم را در زندگى و عمل ما ندارد و كوتاهى‌هاى ما در اين زمينه بى‌حد و اندازه است.

اگر يكى از دوستان عادى و معمولى ما تلفن بزند و بگويد فلان ساعت به منزل شما مى‌آيم، ما خانه را مرتب مى‌كنيم، لباس تميز مى‌پوشيم، مويمان را شانه مى‌زنيم و سعى مى‌كنيم سر و وضعمان مرتب و منظم باشد. نزديك شدن وقت نماز نيز بدين معنا است كه در آستانه ملاقات با كسى هستيم، با اين تفاوت كه اين بار نه با دوستى معمولى، كه قرار است با بزرگ‌ترين بزرگان و خداى خالق هستى و جهان ديدار كنيم. اما در آستانه اين ملاقات آيا نشانى از آمادگى در ظاهر و باطن ما ديده مى‌شود؟ آيا ما حتى با تغيير سر و وضع ظاهرى هم كه شده، كارى مى‌كنيم كه نشان دهيم آماده چنين ملاقات بزرگ و سرنوشت‌سازى هستيم؟ اين در حالى است كه در روايات ما علاوه بر مسائل باطنى، نسبت به آداب ظاهرى نماز، از عطر و مسواك زدن گرفته تا لباس تميز و زيبا پوشيدن و تحت‌الحنك انداختن نيز بسيار تأكيد شده است. در روايتى[١] چنين آمده كه حضرت مجتبى(عليه السلام) به هنگام نماز بهترين جامه‌هاى خود را بر تن مى‌كرد. هنگامى كه سبب اين

[١] وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٣٣١.