دو هزار سال قبل از بدنها آفريده شدند و در جهان اشباح بودند و اين جهان با عالم ذرّ تفاوت دارد، سپس به عالم ذرّ و از عالم ذرّ به عالم نسل انتقال يافتند و از عالم نسل به برزخ و از برزخ به روز قيامت و از روز قيامت به سرنوشت نهايى: بهشت يا دوزخ، منتقل مى‌شوند.

عبداللَّه بن فضل هاشمى مى‌گويد: به امام صادق عليه السلام گفتم: خداوند به چه علّت روانها را بعد از بودن آنها در ملكوت اعلى در برترين جايگاه، در بدنها نهاد؟

امام فرمود:

خداى تبارك و تعالى دانست كه ارواح با شرف و علوى كه دارند اگر به حال خود رها شوند اكثراً به دعوى ربوبيّت خواهند گراييد، پس آنها را به قدرت خود در بدنهايى كه از روى نظر و رحمت بر آنها در ابتداى تقدير براى ارواح مقدّر كرده بود قرار داد و آنها را به هم محتاج و متعلّق كرد و يكى را بر ديگرى رفعت داد و ديگرى را رفعتى بيشتر و بعضى را با بعضى برابر نهاد و پيامبرانش را به سوى آنها گسيل داشت و حجّتهاى بيم و بشارت دهنده‌اش را بر آنان گمارد، حجّتهايى كه به عبوديّت و تواضع در برابر معبودشان به گونه‌هايى كه آنان را متعبّد سازد فرمان دادند و عقوبتها و ثوابهايى در دنيا و آخرت براى آنان قرار داد تا به خير دعوتشان كند واز شر بر كنارشان دارد و براى آنكه تن به طلب معاش، كسب و كار دهند و بدانند كه آنان بندگانى آفريده شده هستند و روى به عبادت او آورند و از اينرو استحقاق نعمت ابد و بهشت جاويد را يابند و از گرايش به سوى آنچه حقّ آنان نيست در امان مانند.

سپس فرمود:

«اى ابن فضل خداى تبارك و تعالى بر بندگانش بهتر از آنان بر خودشان نظر مى‌افكند، آيا نمى‌بينى كه همه آنان دوست دارند بر يكديگر برترى يابند، تا آنجا كه عدّه‌اى از آنان به دعوى ربوبيّت به ناحقّ به دعوى نبوّت به ناحق به دعوى امامت‌