دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧ - حكمت دعا

سوى او بروند. و در حالت عادى وقتى به سوى او نمى‌روند مشكلات و عذاب بر تو نازل مى‌شود تا به سوى خداوندت روى آورى و به او تضرّع كنى.

ولى ما بعضى از مردم را چنين مى‌بينيم كه حتّى در حالت عذاب نيز به خدا تضرّع نمى‌كنند.

راست آن است كه جمود اينان را به مرحله‌اى رسانيده كه حتّى فطرت و وجدان خويش را نيز از دست داده‌اند، آن وجدانى كه به هنگام بروز مشكلات و عذاب، در هر انسانى هست و آن فطرتى كه انسان را به راه بازگشت به خدا مى‌كشاند، قرآن كريم درباره اينان مى‌گويد:

(فَلَوْلَا إِذْ جَاءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا وَلكِن قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ).

(سوره انعام، آيه ٤٣)

«

چرا وقتى سختى ما به آنها رسيد، «تضرّع» نكردند؟ بدين سبب كه قساوت دلهايشان را فرا گرفت و شيطان كارهايشان را براى آنها آراست.»

بنابر اين، آيات تأكيد مى‌ورزند كه توجّه انسان به «خدا» و «تضرّع» به درگاه او، از فوايد مشكلات و مصايب است. در واقع مشكلات به پايان خواهند آمد حال آنكه ايمانى كه تضرّع، آن را در دل انسان كاشته است باقى مى‌ماند و ادامه مى‌يابد، همچنانكه كار شايسته‌اى كه ايمان انسان آن را مى‌آفريند باقى مى‌ماند و آثارش حتّى پس از نبادوى دنيا و مشكلاتش مستمر خواهد بود.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: مردى پيامبر صلى الله عليه و آله را به طعام خواند، چون پيامبر داخل خانه آن مرد شد نظرش به مرغى افتاد كه بر بالاى ديوار خانه تخم گذاشته است. پيامبر از اين امر تعجّب كرد، آن مرد به او گفت: از اين تخم تعجّب كردى؟

سوگند به آنكه تو را به حق برانگيخت من تا به حال به هيچ مصيبتى گرفتار نيامده‌ام.

پس پيامبر بى آنكه از غذاى او بخورد برخاست و گفت: آنكه به مصيبتى گرفتار نشده باشد، خدا را در او حاجتى نيست.