دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٣ - ١٠- حجّتهاى خدا بر بندگان
هدايتگر هدايت شده، حجّتهاى تو بر بندگانت و امانتداران تو در شهرهايت، درود فرست درودى فراوان و پيوسته..»
حجّت كيست و براى چيست؟
شناخت انسان درباره خدا، رسالت، پيامبر، و همه اصول عقايد اسلامى به يك درجه نيست، بلكه بر اساس راه وروش و اخلاق انسان و بر اساس حدّ پايدارى او در برابر فشارهايى كه برايش پديد مىآيد، متفاوت است در معارف الهى- يا به تعبير مشهور: عقايد اسلامى- تنها ايمان اوّليّه به اينكه اين جهان خدايى دارد كافى نيست، همچانكه اعتقاد تنها به وجود پيامبر و پيشوايان كافى نيست، بلكه بايد اين امر به شناخت و از شناخت به يقين تبديل شود و اگر در دعاها تدبّر كنيم مىبينيم كه دعاها مسئوليّت اين تبديل شناخت به يقين را بر عهده دارند، تا آنجا كه اين معارف عملًا در راه، روش، شخصيت و مقدار پايدارى ما منعكس مىشوند.
امّا فرزندان امّت و بويژه علما و رهبران امّت از اين نقش مهمّ دعا غافل ماندهاند، از اينروست كه دعا مورد كوشش، پژوهشى مطلوب قرار نگرفته است.
اين بخش از دعاى افتتاح نقش امامان را بياد ما مىآورد و اين از طريق درود فرستادن بر آنان و جدّشان حضرت محمّد صلى الله عليه و آله است زيرا اين تمركز بر امامان از طريق درود فرستادن بر آنان، پيوند ميان فرزندان امّت و رهبران و پيشوايانشان را ژرفتر مىكند.
در اين بخش مىبينيم كه امامان به اين اوصاف موصوف مىشوند:
«حجّتهاى تو بر بندگانت و امينان تو در شهرهايت»، حجّت چيست؟ و چرا خدا براى امّت مورد رحمت خود چهارده حجّت برگزيده است؟ چرا خداوند حكيم به پيامبر اسم اكتفا نكرده و پس از او، على و فاطمه و يازده امام از نسل آنان را به عنوان حجّتهاى خود بر بندگانش برگزيده؟
چرا؟