دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٣ - ٨- شناخت پيامبر
حكمت اين كار از طريق سه نكتهاى كه خواهيم گفت معلوم مىشود:
اوّل- مشخص كردن رابطه ما با پيامبر مىباشد، كه رابطه دوستى و بخشش است، زيرا پيامبر در راه تبليغ رسالت اسلامى تلاشى بس بزرگ از خود نشان داد و مسئوليّتهاى بزرگى را در اين راه بر دوش كشيد و خدا ما را با او هدايت كرد، پس عطاى ما به پيامبر چيست؟
ما چيزى نداريم كه به پيامبر دهيم و او هم از ما اجرى نمىطلبد، نهايت اعتراف به تشكّر از پيامبر و درود فرستادن بر او و در اينكه از خدا بخواهيم به او بهترين پاداش را دهد، پنهان است.
سپاسگزارى ما در برابر خدمتها و تلاشهاى پيامبر در جهت نجات بخشيدن ما و همه بشريّت از تاريكى نادانى و شرك، به اين است كه از خدا بخواهيم به او اجرى نيك دهد.
دوم- مشخّص كردن رابطه خدا با پيامبر است كه آن نيز رابطه عطا و بخشش است، پيامبر پسر خدا نيست و از خدا نيز بى نياز نمىباشد كاملًا بر عكس، بنده خداست و به او محتاج است، اين رابطه پيامبر با خداست؛ از اينروست كه ما از خدا مىخواهيم به پيامبر بخشش و عطا فرمايد و اين فقط به سبب نياز پيامبر به رحمت و فضل و عطاى خداى سبحان است.
سوم- همچنان كه گفتيم وقتى انسان با زبان كسى ديگر دعا كند دعايش بزودى مستجاب مىگردد، دعاى ما در حقّ هم مستجاب است و بدليل آنكه گناه كاريم، در پيشگاه خدا رو سفيد نيستيم و گناهان ما فاصلهاى ميان ما و خدا انداخته، از اينرو براى پيامبر دعا مىكنيم و بر او درود مىفرستيم و او براى ما دعا مىكند و دعاى پيامبر شفاعت اوست:
(... وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرَوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً).
(سوره نساء، آيه ٦٤)