بهم ولكن أنزلهم على حكمكم ثمّ اقض فيهم بعد ما شئتم، فإنّكم إن أنزلتموهم على حكم اللَّه لم تدروا تصيبوا حكم اللَّه فيهم أم لا، وإذا حاصرتم أهل حصن فإن آذنوك على أن تنزلهم على ذمّة اللَّه وذمّة رسوله، فلا تنزلهم ولكن أنزلهم على ذممكم وذمم آبائكم واخوانكم، فإنّكم إن تخفروا ذممكم وذمم آبائكم واخوانكم كان أيسر عليكم يوم القيامة من أن تخفروا ذمّة اللَّه ورسوله صلى الله عليه و آله» [١].

«پيامبر خدا وقتى براى سريه‌اى (گروهى از رزمندگان كه خود آن‌حضرت همراه آنان نبود) اميرى را از سوى خود برمى‌گزيد، او را در خصوص خودش و همه اصحابش، به تقواى الهى امر مى‌كرد و سپس مى‌فرمود:

بنام خدا و در راه خدا جنگ كنيد. با كسى بجنگيد كه به خدا كفر ورزيده است. پيمان شكنى نكنيد، كينه‌جويى نكنيد، مثله ننماييد، كودك را نكشيد و نيز كسى را كه از دنيا بريده و به بلنديها پناه برده است، نكشيد. نخل‌ها را آتش نزنيد و در آب هم غرق نكنيد، درخت ميوه‌دار را قطع نكنيد، كشتزارها را آتش نزنيد، چون نمى‌دانيد شايد به آن احتياج پيدا كرديد، حيوانات حلال گوشت را هم نكشيد مگر آن مقدارى را كه براى خوردن نياز داريد. وقتى با دشمنان مسلمين روبرو شديد، آنان را به يكى از سه چيز فرابخوانيد، اگر اجابت كردند، از آنان بپذيريد و درگذريد: اوّل به اسلام دعوت كنيد پس اگر اسلام آوردند، از آنها قبول كنيد و درگذريد. دوم اينكه بعداز اسلام دعوت به هجرت كنيد پس اگر بجا آوردند قبول كنيد و درگذريد، و اگر از مهاجرت امتناع ورزيدند و سرزمين خود را برگزيدند و از ورود به دارالهجرة ابا ورزيدند، آنان به منزله باديه‌نشينان مؤمنين خواهند بود، و حكم آنان بر اينها هم جارى مى‌شود، در في و قسمت بيت‌المال سهمى ندارند مگر اينكه در راه خدا هجرت نمايند.

اگر هر دو را نپذيرفتند، آنان را به دادن جزيه فرابخوانيد پس اگر جزيه دادند، قبول كنيد و از جنگ دست نگهداريد و اگر امتناع ورزيدند، در جنگ با آنان از خدا كمك بخواه و حق جهاد در راه خدا را ادا نما، و اگر اهل قلعه‌اى را به محاصره درآوردى، پس آنها از تو

[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ١٥، ص ٤٣- ٤٤، حديث ٣.