الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣١ - ولايت و رهبرى جنگ

و غالب بر هر چيزى است و چشمها او را نمى‌بيند امّا او چشمها را مى‌بيند و او لطيف خبير است، و همچنين بشناسد كه محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده خداوند است وآنچه او آورده، حق و از جانب پروردگار است، و ماسوى آن باطل است. اگر به اين دعوت با همين خصوصيات، پاسخ مثبت دادند پس آنان در همه حقوق و تكاليف با مسلمانان برابرند.»

٤- حضرت على عليه السلام فرمود:

«بعثني رسول اللَّه صلى الله عليه و آله إلى اليمن فقال: يا عليّ، لا تقاتلنّ أحداً حتى تدعوه إلى الإسلام، وأيم اللَّه لئن يهدي اللَّه عزّ وجلّ على يديك رجلًا، خير لك ممّا طلعت عليه الشمس وغربت، ولك ولاؤه يا عليّ» [١].

«پيامبر خدا مرا به يمن فرستاد و فرمود: اى على! با هيچ‌كس نجنگى مگر اينكه او را قبلًا به اسلام دعوت كنى. سوگند به خداوند اگر خدا مردى را توسط تو هدايت كند، بهتر است براى تو از هر آنچه خورشيد بر آن طلوع و غروب مى‌كند و ولاء و محبّت او هم براى تو مى‌باشد.»

تفصيل احكام:

١- ولىّ امر شرعى، كسى است كه به حسب مصالح عاليه امّت، اعلان و اداره جنگ و همچنين اعلان صلح و توقّف جنگ را به عهده دارد.

٢- جنگ با كفّارى واجب است كه نزديكترند مگر اينكه خطر كفّارِ دورتر، شديدتر و بيشتر باشد.

٣- قبل از مبادرت به جنگ، بايد كافر، به دين و ايمان دعوت شود در صورتيكه احتمال قبول از سوى او باشد.