الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٢ - اجتناب از بديها و گناهان
إلّا بذنوبه حتى يقول من حضره: لقد غمّ بالموت، فلمّا رأى ما قد دخلني، قال: أتدري لِمَ ذاك
؟ قلت: لا، قال: ذاك واللَّه انّكم لاتؤاخذون بها فيالآخرة، وعجّلت لكم في الدنيا» [١].
«اى مفضل! بپرهيز از گناهان و شيعيان ما را نيز از آن برحذر دار. به خدا سوگند كه (اثر) گناهان نسبت به هيچكسى، سريعتر از آنها نسبت به شما نيست، هر آينه به يكى از شما اذيتى از سلطان مىرسد، اين نيست مگر بواسطه گناهانش. به يقين به او بيمارى مىرسد و اين نيست مگر بواسطه گناهانش، و روزى از او گرفته مىشود و اين نيست مگر بخاطر گناهانش، و در دم مرگ بر او سخت گرفته مىشود و اين نيست مگر به جهت گناهانش... تا جايى كه كسى كه در نزدش حاضر است مىگويد: همانا مرگ او را فروپوشانده و مغموم ساخته است. زمانى كه حضرت ديد آنچه بر من (از پريشانى) وارد شده است فرمود: «آيا مىدانى اينها براى چه مىباشد؟» گفتم: نه. فرمود: «به خدا سوگند شما به گناهان در آخرت مؤاخذه نخواهيد شد چون در دنيا مؤاخذه آنها را چشيدهايد.»
١٠- ابواسامه مىگويد از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«تعوّذوا باللَّه من سطوات اللَّه بالليل والنهار قلت: وما سطوات اللَّه؟ قال: الأخذ على المعاصي» [٢].
«در شب و روز از قهر الهى به خداوند پناه ببريد.» گفتم: قهر الهى چيست؟ فرمود:
«مؤاخذه انسان بر گناهانش.»
١١- امام ابوالحسن عليه السلام فرمود:
«حقّ على اللَّه أن لا يعصى في دار إلّاأضحاها للشمس حتى تطهّرها» [٣].
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٤٠، ص ٢٤١، حديث ٢١.
[٢] - همان، باب ٤١، حديث ١.
[٣] - همان، حديث ٢.