الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤١ - بين بيم و اميد

كند ولى خداوند به خلاف گمان و اميد او با او رفتار نمايد. پس گمان خود را به خدا نيك كنيد و به سوى او رغبت پيدا نمائيد.»

١٢- امام صادق عليه السلام فرمود:

«إنّ آخر عبدٍ يؤمر به إلى النار فيلتفت فيقول اللَّه جلّ جلاله عجّلوه، فإذا اتي به قال له: عبدي لم التفت؟ فيقول: يا رب ما كان ظنّي بك هذا، فيقول اللَّه جلّ جلاله: عبدي ما كان ظنّك بي؟ فيقول: يا ربّ، كان ظنّي بك أن تغفر لي خطيئتي وتدخلني جنّتك، قال:

فيقول اللَّه جلّ جلاله: ملائكتي وعزّتي وجلالي وآلائي وارتفاع مكاني ما ظنّ بي هذا ساعة من حياته خيراً قطّ، ولو ظنّ بي ساعة من حياته خيراً ما روّعته بالنار، اجيزوا له كذبه وادخلوه الجنّة، ثمّ قال أبو عبداللَّه عليه السلام:

ما ظنَّ عبد باللَّه خيراً إلّاكان له عند ظنّه، وما ظنّ به سوء إلّاكان اللَّه عند ظنّه به‌

، وذلك قول اللَّه عزّ وجلّ:

(وَذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُم بِرَبِّكُمْ أَرَدَاكُمْ فَأَصْبَحْتُم مِنَ الْخَاسِرِينَ) [١] [٢].

«آخرين بنده را فرمان مى‌شود كه به آتش برده شود، پس ملتفت مى‌شود و خداوند عزّ و جلّ مى‌گويد: شتاب كنيد. چون او را بياورند خداوند به او مى‌گويد: اى بنده من براى چه التفات كردى؟ عرض مى‌كند: پروردگارا! من اين چنين به تو گمان نداشتم. خداوند مى‌فرمايد: پس گمانت به من چه بوده است؟ مى‌گويد: گمانم اين بود كه خطايم را بيامرزى و مرا داخل بهشت كنى. خداوند مى‌فرمايد: اى فرشتگانم سوگند به عزّت و جلال و رفعت مكانم، اين شخص در تمام زندگى‌اش هرگز ساعتى به من گمان نيك نداشته است و اگر يك ساعت از زندگى‌اش به من گمان نيك داشت او را به آتش نمى‌ترساندم. دروغ او را بپذيريد و او را داخل بهشت كنيد.»