الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٠ - بين بيم و اميد
فخيراً وإن شرّاً فشرّاً» [١].
«گمانت را به خدا نيك گردان زيرا خداوند مىفرمايد: من در نزد گمان بنده مؤمن به خود هستم، اگر گمانش نيك باشد برايش خوب خواهد بود و اگر گمانش بد باشد برايش بد خواهد بود.»
١١- امام باقر عليه السلام فرمود:
«وجدنا في كتاب عليّ عليه السلام أنّ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله قال على منبره: والذي لا إله إلّاهو ما اعطي مؤمن قطّ خير الدنيا والآخرة إلّابحسن ظنّه باللَّه، ورجائه له، وحسن خلقه
، والكفّ عن اغتياب المؤمنين، والذي لا إله إلّاهو لا يعذّب اللَّه مؤمناً بعد التوبة والاستغفار إلّابسوء ظنّه باللَّه وتقصير من رجائه له، وسوء خلقه، واغتياب المؤمنين.
والذي لا إله إلّاهو لا يحسن ظنّ عبد مؤمن باللَّه إلّاكان اللَّه عند ظنّ عبده المؤمن؛ لأنّ اللَّه كريم بيده الخير يستحي أن يكون عبده المؤمن قد أحسن به الظنّ ثمّ يخلف ظنّه ورجاءه
، فاحسنوا باللَّه الظنّ وارغبوا إليه» [٢].
«ما در كتاب على عليه السلام يافتيم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بر منبرش فرمود: سوگند به آن خدايى كه خدايى جز او نيست، به هيچ مؤمنى هرگز خير دنيا و آخرت داده نشده است مگر به واسطه گمان نيك او به خداوند، و اميد او از پروردگار، و حسن خلق او، و بازداشتن خود از غيبت مؤمنين. سوگند به آنكه نيست خدايى جز او، خداوند مؤمنى را بعداز توبه و استغفار، عذاب نكند مگر بخاطر گمان بد او به خداوند، و كوتاهى اميد او به خداوند، و سوء خلق او، و غيبت مؤمنان. سوگند به آنكه جز او خدايى نيست، گمان بندهاى به خدا نيك نشود مگر اينكه خداوند مطابق گمان بنده مؤمنش باشد، براى اينكه خدا كريم است و خجالت مىكشد كه بنده مؤمنش گمان خود را به او نيك
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ١٦، ص ١٨٠، حديث ١.
[٢] - همان، ص ١٨١، حديث ٣.