الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٧ - بين بيم و اميد

فرمود: اى مردم! براى شما نشانه‌هايى قرار داده شده است پس برسيد به آن نشانه‌ها، و براى شما پايانى قرار داده شده پس برسيد به پايانتان. به يقين مؤمن ميان دو ترس عمل مى‌كند: ميان عمرى كه گذشته است نمى‌داند خدا درباره آن چه خواهد كرد و ميان عمرى كه باقى مانده است نمى‌داند خدا در آن چه حكم خواهد نمود. پس بنده مؤمن بايد از خود براى خود، و از دنياى خود براى آخرت خود، و در جوانى قبل از پيرى، و در زندگى قبل از مرگ خود توشه برگيرد.

پس سوگند به او كه جان محمّد به دست اوست پس از دنيا عذرپذيرى و بازگشتى براى جبران اعمال نيست، و بعداز دنيا خانه‌اى نيست مگر بهشت يا دوزخ.»

٥- امام صادق عليه السلام فرمود:

«يا إسحاق، خف اللَّه كأنّك تراه، وإن كنت لا تراه فإنّه يراك، وإن كنت ترى أنّه لا يراك فقد كفرت، وإن كنت تعلم أنّه يراك ثمّ برزت له بالمعصية فقد جعلته من أهون الناظرين عليك» [١].

«اى اسحاق! بترس از خدا آن گونه كه گويا تو او را مى‌بينى، و اگر تو او را نمى‌بينى، او تو را مى‌بيند، و اگر تو خيال كنى كه او تو را نمى‌بيند كافر شده‌اى، و اگر بدانى كه او تو را مى‌بيند بازهم آشكارا گناه كنى پس او را آسانترين مراقب خود پنداشته‌اى. (كه با اينكه مى‌دانى او تو را مى‌بيند بازهم در محضر او كار زشت و گناه مرتكب مى‌شوى.)

٦- از حضرت صادق عليه السلام از پدرانش نقل كرده كه: رسول خدا در حديث مناهى فرمود:

«من ذرفت عيناه من خشية اللَّه كان له بكلّ قطرة قطرت من دموعه قصر في الجنّة