الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨٧

٨- امام صادق عليه السلام از پدرش نقل مى‌كند كه:

«إنّ عليّا عليه السلام لم يكن ينسب أحداً من أهل حربه إلى الشرك ولا إلى النفاق، ولكنّه كان يقول: هم إخواننا بغوا علينا» [١].

«هيچ يك از كسانى را كه با او مى‌جنگيدند، به شرك يا نفاق نسبت نمى‌داد ولى مى‌فرمود:

آنان برادران ما هستند كه بر ما ستم و تجاوز روا داشته‌اند.»

تفصيل احكام:

١- از شاخه‌هاى جهاد، جنگ با كسانى است كه بر امام عادل شوريده‌اند، اگر او دعوت به اين جنگ نمايد. تخلّف از اين جنگ، از گناهان كبيره است.

٢- وجوب اين جنگ هم وجوب كفائى است. پس اگر كسانى به اين جنگ بروند و نياز رفع گردد، از ديگران ساقط مى‌شود مگر اينكه كسى را امام بطور معيّن و مشخّص به اين جنگ فراخواند.

٣- اين جنگ در احكام خود مانند ساير جنگهاست تا زمانيكه جنگ به پايان برسد كه دراين صورت احكام آن با احكام ساير جنگها تفاوت خواهد داشت كه بيان مى‌گردد.

٤- قبل از شروع جنگ با گروه شورشى، بايد براى اصلاح و هدايت آنان تلاش شود، بلكه براى پرهيز از ريختن خون مسلمين بايد همه راههاى مسالمت‌آميز پيموده شود.

٥- جنگ با باغيان و شورشيان واجب است تا زمانى كه به حكم خداوند