الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٢ - فقه آيات

گروهى از اين امّت هستند كه فريضه امر به معروف و نهى از منكر بر آنان نسبت به ديگران واجب‌تر و شديدتر است، مانند فقيهان، علماى ربّانى، مجاهدان، كسانيكه براى خدا قيام مى‌كنند، كسانيكه خداوند از آنان جان و مال‌شان را خريده است، بالاخص كسانيكه خداوند به آنها در زمين قدرت داده است.

٢- امر و نهى نشانه ولايت خداوند سبحان است، ولايتى كه آن را خداوند در ميان مؤمنين قرار داده و وسيله رحمت خود شناخته است. پس حق هر مؤمنى بر برادرش اين است كه او را به خوبيها امر و از بديها منع نمايد، و براى مؤمن هم واجب است كه امر و نهى برادرش را اجابت كند و بپذيرد.

٣- امر و نهى از كارهاى مهم است همانسان كه برپاداشتن نماز و صبر در بلا و دشوارى. و ما بايد بر امر و نهى مصمّم باشيم و در انجام آن بر خداوند توكّل نماييم، و اجازه ندهيم كه در دلهاى‌مان سستى، ترديد، غم، اندوه، ترس و نگرانى نفوذ كند.

٤- ظاهر امر و نهى هم اين است كه با سخن و گفتار بيان شود چه با زبان يا با قلم، و يا با تغيير چهره، يا با عملى كه از آن امر و نهى فهميده شود مانند اشاره با دست يا ترك معاشرت و همنشينى با فاعل و مرتكب منكرات و امثال آن.

٥- برخى از فقها گفته‌اند: مراد از امر اين است كه ديگرى را بر انجام فعلى وادار كند، و نهى هم اين است كه از انجام فعلى بازداشته شود وبا اين برداشت از امر و نهى، برپاداشتن پروژه‌هاى خيريه، در چارچوب امر به معروف قرار مى‌گيرد، و منهدم ساختن مراكز فسق و فجور هم از مصاديق نهى از منكر خواهد بود.