الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٤ - الف- اوّلين وابستگى

كسانيكه به سوى خدا بازگشته‌اند، كسانى هستند كه آنان، جامعه و خانواده‌هاى‌شان از ايمان دور بودند ولى بعد به بهشت ايمان بازگشتند، و پيروى از راه آنان به معناى پذيرفتن روش آنان است كه با روشهاى جامعه جاهلى مغايرت دارد. روش آنان برائت جستن از طاغوت و طرفداران او، و برائت جستن از فرهنگ و نظامهاى طاغوتى، وبرگزيدن شيوه رويارويى و مقابله با طاغوت بجاى تسليم در برابر اوست.

اين وابستگى، مجاهد را بطور كلّى از محيط خانوادگى او جدا نمى‌كند (مگر در شرايط رويارويى سخت)؛ بلكه وابستگى خود را به خط جهاد، اصل و اساس روابط خود قرار داده، كه براساس آن فرهنگ خود را باز مى‌يابد و تصميمات لازمه را اتّخاذ مى‌كند، امّا در خانواده خود همچنان به عنوان يك عضو مفيد باقى مى‌ماند، به آنان نيكى مى‌كند، در امور زندگى با آنان همكارى مى‌نمايد مشروط به اينكه با شيوه جهادى او تضاد و تعارض نداشته باشد. بلكه او سعى مى‌كند خانواده را نيز به سوى خط جهاد سوق دهد، و هرگز نااميد نمى‌شود، زيرا اميدوار است خداوند آنان را به راه درست هدايت كند.

شايسته است دراين جا حديث شريف منقول از امام صادق عليه السلام را با گوش جان بشنويم و بخوانيم:

حضرت صادق عليه السلام فرمود:

«برّ الوالدين من حسن معرفة العبد باللَّه؛ إذ لا عبادة أسرع بلوغاً بصاحبها إلى رضا اللَّه تعالى من حرمة الوالدين المسلمَين لوجه اللَّه؛ لأنّ حق الوالدين مشتقّ من حقّ اللَّه تعالى إذا كانا على منهاج الدين والسنّة. ولا يكونان يمنعان الولد من طاعة اللَّه إلى معصيته، ومن اليقين إلى الشكّ، ومن الزهد إلى الدنيا، ولا يدعوانه إلى خلاف ذلك. فإذا كانا كذلك‌