الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١١ - توبه و شرايط آن

بود بست و گفت: زنجير از گردنم باز نكنم تا خداوند توبه‌ام را بپذيرد، خداوند به يكى از پيامبرانش وحى كرد: به فلانى بگو، به عزّتم سوگند اگر مرا بخوانى تا جايى كه اعضاى بدنت قطع شود تو را اجابت نكنم مگر اينكه باز گردانى هركه را مرده است، از كسانى كه دعوتشان كرده بودى تا از آن راه باطل برگردد.»

١٢- از امام رضا عليه السلام از پدرانش، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود:

«إنّ اللَّه غافر كلّ ذنب إلّامن أحدث ديناً، ومن اغتصب أجيراً أجره، أو رجل باع حرّاً» [١]

. «خداوند هر گناهى را مى‌بخشد مگر كسى را كه دينى ايجاد كرده، و كسى كه اجرت اجير خود را غصب نموده، و كسى كه شخص آزادى را فروخته است.»

١٣- امام صادق عليه السلام فرمود:

«العامل بالظلم والمعين له والراضي به شركاء ثلاثتهم» [٢]

. «ستمگر، كمك كننده او، وشخص راضى به آن ظلم، هر سه نفر شريك هستند.»

١٤- باز هم امام صادق عليه السلام فرمود:

«من عذر ظالماً بظلمه سلّط اللَّه عليه من يظلمه، فإن دعا لم يستجب له، ولم يأجره اللَّه على ظلامته» [٣]

. «هركه ظالمى را در ظلمش معذور بدارد (و از او دفاع كند) خداوند كسى را بر او مسلّط مى‌كند كه به او ظلم كند، اگر دعا كند، اجابت نمى‌شود و بر مظلوميّتش نيز خداوند اجرى نمى‌دهد.»