الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٩ - توبه و شرايط آن
«هيچ بندهاى نيست كه گناهى مرتكب شود و از آن پشيمان شود مگر اينكه خداوند او را پيش از اينكه استغفار كند، مىبخشد، و هيچ بندهاى نيست كه خداوند نعمتى به او بدهد و او بداند و بفهمد كه آن نعمت از جانب خداوند است مگر اينكه خداوند او را ببخشد قبل از آنكه حمد و ستايش خدا را بجا آورد.»
٨- عباس، غلام امام رضا عليه السلام مىگويد: شنيدم از حضرت رضا عليه السلام كه مىفرمود:
«المستتر بالحسنة يعدل سبعين حسنة، والمذيع بالسيّئة مخذول، والمستتر بالسيّئة مغفور له» [١]
. «كسى كه حسنه خود را كتمان كند، حسنهاش با هفتاد حسنه برابرى مىكند، وكسى كه گناه را آشكار و اشاعه نمايد خوار مىگردد، و كسى كه كار بدش را كتمان كند مورد آمرزش قرار مىگيرد.»
٩- ابوحمزه ثمالى مىگويد: امام على بن الحسين عليه السلام فرمود:
«عجباً للمتكبّر الفخور الذي كان بالأمس نطفة، ثمّ هو غداً جيفة» [٢]
. «از آدم متكبر فخرفروش در عجبم كه ديروز نطفه بوده است، سپس فردا او مردارى خواهد بود.»
١٠- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«آفة الحسب الافتخار» [٣]
. «آفت شرف، افتخار كردن است.»
١١- امام صادق عليه السلام فرمود:
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٨٤، ص ٣٥٠، حديث ١.
[٢] - همان، باب ٧٥، ص ٣٣٤، حديث ١.
[٣] - همان، ص ٣٣٥، حديث ٣.