ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٤ - بحث روايتى(رواياتى در بيان مراد از ايام الله)

بحث روايتى [ (رواياتى در بيان مراد از ايام اللَّه)]

در الدر المنثور است كه: احمد از ابو ذر نقل كرده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: خداوند هيچ پيغمبرى را مبعوث نكرده مگر با زبان قومش‌[١].

و نيز در همان كتاب است كه نسايى و عبد اللَّه بن احمد در كتاب زوائد المسند، و ابن جرير و ابن منذر و ابن ابى حاتم و ابن مردويه و بيهقى در كتاب شعب الايمان از ابى بن كعب از رسول خدا ٦ نقل كرده‌اند كه در تفسير جمله‌(وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ) فرمود: يعنى نعمت‌هاى خدا[٢] مؤلف: اين البته بيان بعضى از مصاديق است و نظيرش را طبرسى‌[٣] و عياشى‌[٤] از امام صادق (ع) روايت كرده‌اند.

و شيخ در امالى به سند خود از عبد اللَّه بن عباس و جابر بن عبد اللَّه در حديثى طولانى از رسول خدا ٦ نقل كرده كه فرمود: ايام اللَّه نعمت‌ها و بلاهاى خدا است، و آن مثلات خداوند سبحان است‌[٥].

و در تفسير قمى آمده كه امام فرمود: ايام اللَّه سه روز است، روز ظهور قائم (ع) و روز مرگ و روز قيامت‌[٦].

مؤلف: مراد در اين روايت هم انگشت‌گذارى روى بعضى از مصاديق روشن ايام اللَّه است، نه اينكه ايام منحصر به همان سه روز باشد.

و در معانى الاخبار به سند خود از مثنى حناط از ابى جعفر و ابى عبد اللَّه (ع) روايت كرده كه فرمودند: ايام اللَّه سه روز است: روزى كه قائم ظهور مى‌كند و روز كرة (رجعت) و روز قيامت‌[٧].

مؤلف: اين روايت نيز مانند روايت قبليش مى‌باشد، و اختلاف روايات در تعداد مصاديق ايام اللَّه مؤيد گفته ما است كه در بيان آيه گفتيم.

[١] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٤، ص ٧٠.

[٢] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٤، ص ٧٠.

[٣] مجمع البيان، ج ٦، ص ٣٠٥.

[٤] تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٢٢، ح ٢.

[٥] امالى

[٦] تفسير قمى، ج ١، ص ٣٦٧.

[٧] معانى الاخبار، ص ٣٦٥، باب معنى ايام اللَّه، روايت اول.