ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ١٣٦ - بحث روايتى(رواياتى در باره تبديل زمين در قيامت در ذيل آيه يوم تبدل الأرض غير الأرض

مؤلف: نظير اين روايت را عياشى در تفسير[١] خود از محمد بن مسلم از آن جناب نقل كرده و اين روايت مطلبى را مى‌گويد كه در هيچ يك از روايات قبلى نبود.

و در تفسير قمى در ذيل‌(يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ) نقل كرده كه معصوم فرمود: زمين به صورت نانى سفيد در مى‌آيد كه مؤمنين در موقف قيامت از آن مى‌خورند.

و در ذيل جمله‌(وَ تَرَى الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ) فرمود: بعضى با بعضى ديگر نزديك مى‌شوند.(سَرابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ) مقصود از سرابيل پيراهن است‌[٢].

قمى گفته است: در روايت ابى الجارود از امام باقر (ع) آمده كه: در ذيل جمله‌(سَرابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ) فرموده: قطران مس داغ شده است كه از شدت حرارت آب شده باشد، هم چنان كه خداى عز و جل فرموده:(وَ تَغْشى‌ وُجُوهَهُمُ النَّارُ) يعنى آن مس گداخته جامه آنها مى‌شود و آتش دلهايشان را مى‌پوشاند[٣].

مؤلف: يعنى مقصود از مجموع دو جمله‌(سَرابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ) و جمله‌(تَغْشى‌ وُجُوهَهُمُ النَّارُ) بيان اين معناست كه بدنهاى اهل جهنم با مس گداخته و صورت‌هايشان با آتش پوشيده شده است.

[١] تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٣٨، ح ٥٧.

[٢] ( ٢ و ٣) تفسير قمى، ج ١، ص ٣٧٢.

[٣] ( ٢ و ٣) تفسير قمى، ج ١، ص ٣٧٢.