ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٩ - بيان اينكه وجود غرض و مصلحت در افعال خداوند براى رفع نياز يا استكمال نيست
آب بياور تا بياشامم يا غذا بياور تا بخورم يا فلانى را بپوشان تا عورتش بيرون نيفتد جز اين نمىفهميم كه آشاميدن و خوردن و ستر عورت كردن، غرضهايى هستند كه در دستورات وى منظور شدهاند، خداى تعالى هم، هر امر و نهيى كه بكند و هر حكم و شريعتى كه بياورد از آن غرض و منظورى دارد.
[بيان اينكه وجود غرض و مصلحت در افعال خداوند براى رفع نياز يا استكمال نيست]
البته معناى اين كلام اين نيست كه خداوند محتاج به آن غرض است، زيرا خداوند منزه از احتياج بوده و ساحتش مبراى از هر نقص است، هم چنان كه فرموده است:(إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ)[١] و نيز فرموده:(وَ رَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ)[٢] و نيز فرموده:(يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ)[٣].
و به حكم اين آيات، خداى تعالى از هر چيزى بى نياز است و از هيچ چيز- حتى از غرضهاى مورد بحث- نفع نمىبرد ولى در عين حال، كارهايش هم عبث و گزاف و بيهوده نيست، و چگونه بيهوده باشد و حال آنكه كلام مجيدش او را به حكيم بودن توصيف نموده و از عبث منزهش داشته و فرموده است:(أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً)[٤] كه خود مىرساند، اوامر و نواهى خداوند- كه گفتيم باعث كمال آدمى است- در حقيقت مكمل خلقت انسانى است.
پس خداوند، هم در خلق كردن انسانها غرض داشته و هم در امر و نهيش، هر چند كه اغراض خداوند مانند اغراض ما از باب استكمال نيست، آرى ما هر كارى كه مىكنيم به اين منظور است كه يا نقصى از خود برطرف سازيم و يا كمالى را كه نداريم به دست آوريم، ولى خداى سبحان چنين نيست. اغراض او و حكمتها و مصالحى كه در كارهايش هست، در خود او اثر نمىگذارد و مانند ما نيست كه تصور مصالح و منافع عمل، تحريكمان كند تا آن عمل را انجام داده، و انجام آن را بر تركش ترجيح دهيم، زيرا خداى سبحان، قاهرى است كه در هيچ فرضى مقهور نمىشود، و غالبى است كه در هيچ وصفى مغلوب نمىگردد، او مالك هر چيزى است، و چيزى مالك او نمىشود، او بر هر چيزى حكومت مىكند و هيچ چيز بر او حكم نمىراند، براى
[١] خداوند مسلما بى نياز از همه عالميان است. سوره عنكبوت، آيه ٦.
[٢] پروردگار بىنياز تو صاحب رحمت است. سوره انعام، آيه ١٣٣.
[٣] اى مردم! شما نيازمند به خداييد و خدا است كه بى نياز است. سوره فاطر، آيه ١٥.
[٤] آيا پنداشتهايد كه ما شما را بيهوده خلق كردهايم؟ سوره مؤمنون، آيه ١١٥.