&gt " ایده آلیست " می‌خوانند و از افلاطون و ارسطو به عنوان دو فیلسوف‌ ایده‌آلیست بزرگ یونان یاد می‌کنند و چنین وانمود می‌کنند که انحراف از اصول ماتریالیسم به ایده‌آلیسم یعنی " سفسطه " می‌کشاند . مثلا دکتر تقی‌ ارانی با آنکه در جزوه ماتریالیسم دیالکتیک ایده‌آلیسم را مطابق تعریف‌ فوق تعریف می‌کند ، پس از آنکه عقیده ایده‌آلیست معروف " برکلی " و عقیده دکارت را درباب خواص اولیه و ثانویه اجسام و عقیده کانت را در ذهنی بودن زمان و مکان نقل می‌کند ، اینطور به گفته خود ادامه می‌دهد : " شرح کلیه اقسام ایده‌آلیسم از موضوع مقاله ما خارج و باعث اطاله کلام‌ خواهد شد زیرا ایده‌آلیسم انشعابات بسیار پیدا کرده و هر فیلسوف به خیال‌ خود چیزی بافته و استدلال یا تحقیقی مخصوص به خود کرده و به قول خود دلیل‌ جدیدی بر اثبات ذهنی بودن عالم پیدا نموده است " . منظور از تذکر این نکته مناقشه در اصطلاح نیست ، زیرا هر فیلسوفی حق‌ دارد برای خود اصطلاح خاصی داشته باشد . چه مانعی دارد که ایده‌آلیسم را در مقابل ماتریالیسم اصطلاح کنیم ؟ و البته در این صورت ایده‌آلیسم معنای‌ دیگری غیر از اصالت تصور خواهد داد . منظور این است که اصطلاحات مختلف‌ را نباید منشأ هو و مغلطه قرار داد . حقیقت این است " ایده آلیسم " که به معنای " اصالت تصور " است‌ در مقابل " رئالیسم " است که به معنای " اصالت واقع " می‌باشد و " ایده آلیست " کسی است که جهان خارج از ظرف ذهن را منکر است مانند پروتاگوراس و گرگیاس از قدمای یونان و برکلی ( Berkli ) و شوپنهاور ( Schopenhauer ) از متأخرین اروپا ، و اما الهی یا روحی بودن ربطی به‌ ایده‌آلیسم ندارد . ما با آنکه تمام اصول ایده‌آلیستی را باطل می‌کنیم و هیچ‌ نوع اصالتی برای ذهن قائل نیستیم ، با یک نظر واقع‌بینی عقاید الهی و روحی خود را با دلائل محکم اثبات می‌کنیم . رئالیسم : این کلمه نیز که از " رئل " ( real ) که به معنای " واقع‌ " است مشتق شده ، در طول تاریخ به معنای مختلفی استعمال شده . الف . در فلسفه اسکولاستیک ( scholastic ) که به " فلسفه اصحاب‌ مدرسه " معروف است . در میان اصحاب مدرسه در قرون وسطی یگانه مبحثی‌ که شغل شاغل آنها &gt