&gt ذهن آن را نگاهداری و یادآوری نماید . بدیهی است تا چیزی از خارج‌ وارد ذهن نشود نگاهداری و یادآوری معنا ندارد . ب . حفظ ( نگاهداری ) . چیزی که وارد ذهن می‌شود ، تا اثری از خود باقی‌ نگذارد ( یا خود باقی نماند ) ممکن نیست خود به خود با نبودن عوامل مؤثر خارجی مجددا در صفحه ذهن حاضر شود . ج . تذکر ( یادآوری ) یعنی مورد توجه قرار دادن آن خاطره گذشته یا حاضر کردن آن خاطره گذشته در صفحه روشن ذهن . د . تشخیص ( بازشناسی ) یعنی تمیز دادن اینکه این یادآوری امر گذشته‌ است نه احساس مجدد و نه تخیل واهی . تئوریها و فرضیه‌های دانشمندان ، راجع به مرحله دوم از این چهار مرحله ( مرحله حفظ ) است ، راجع به این جهت که صورتهای ادراکی در مدتی که مورد توجه ذهن نیست در چه حالی است ؟ به چه نحو نگاهداری می‌شود ؟ مثلا در مثال بالا پس از آنکه رفیق خود را ملاقات نمود و مذاکراتی بین آنها صورت‌ گرفت ، در مدتی که این ملاقات و مذاکره مورد توجه ذهن نیست در چه حالی‌ است و به چه نحو نگاهداری می‌شود که بعدها می‌تواند مرحله سوم ( یادآوری ) و مرحله چهارم ( بازشناسی ) را طی کند ؟ اینک شرح بعضی تئوریهای مهم درباره این موضوع : بعضی از حکمای یونان قدیم معتقد بوده‌اند که تصویری از شی ادراک شده در مغز نقش می‌بندد و عین آن تصویر در مغز باقی می‌ماند . این نظریه امروز طرفدارانی ندارد و از جهاتی مردود است . دکارت می‌گوید تأثیرات ابتدائی ، شیارهایی در مغز ایجاد می‌نماید و هر وقت روح به آن شیارها عبور نمود تأثیری مشابه تأثیر اولی ایجاد می‌کند . مطابق این نظریه روح در ذات خود موجودی است مستقل از بدن ولی از " ادراکات " تنها چیزی که باقی &gt