و از این روی باید از بدیهیات ششگانه منطق کهنه پوزش خواسته و دست به‌ دامن دیالکتیک زد که اساس خود را روی تحول و تکامل عمومی واقعیت ماده‌ مستقر ساخته است .

&gt آورند ، زیرا چنانکه می‌دانیم قواعد و قوانین " منطق " قواعدی است‌ دستوری و با قواعد فلسفی و علمی فرق می‌کند . قانون فلسفی و قانون علمی‌ سایر علوم از یک واقعیت عینی خارجی حکایت می‌کند اما قانون منطقی ، متد و روش فکر کردن را می‌آموزد و دستور طرز تفکری که به نتیجه می‌رساند می‌دهد و از این جهت شبیه قانون اخلاقی است که از واقعیتی حکایت نمی‌کند بلکه‌ صرفا دستور عمل نیکو می‌دهد . علم اخلاق دستور عمل صحیح می‌دهد و منطق دستور فکر کردن صحیح را و چون‌ این دو علم ، دستوری هستند به کار بستن آنها منوط به اراده اشخاص است ، افراد می‌توانند طبق آن دستورات رفتار بکنند و می‌توانند رفتار نکنند و از اینجا تفاوت بین اشخاص پیدا می‌شود . اما یک قانون فلسفی ( مثل قانون حرکت ) یا یک قانون فیزیکی ( مثل‌ قانون ثقل ) بر همه افراد به یک نحو حکومت می‌کند . پس اگر روح و خواص روحی و از آن جمله تفکر ، مادی و متغیر باشند قهرا و جبرا مفاهیم ذهنی عموم افراد متغیر و متحرک و جنبنده خواهند بود و چون‌ تفکر دیالکتیکی به حسب تعریف مادیین یعنی تفکری که در روی مفاهیم‌ متحرک بوده و جامد نیست پس همه انسانها تفکر دیالکتیکی دارند خواه‌ خودشان متوجه باشند ، تنها امتیاز مادیون در این جهت خواهد بود که آنها می‌دانند که همه تفکرات دیالکتیکی است و دیگران نمی‌دانند و این دانستن و ندانستن تغییری در طرز تفکر عمومی که جبرا دیالکتیکی است نمی‌دهد . خلاصه مطلب اینکه : اولا حقایق چون غیر مادی هستند تغییر نمی‌کنند و ثانیا اگر هم ( فرضا ) تغییر بکنند همه افراد در آن یکسان خواهند بود و نمی‌توان آن را به عنوان طرز تفکر و اسلوب منطقی یک دسته مخصوص معرفی‌ کرد . راه دوم : اشیاء خارجی ( اجزاء طبیعت ) که فکر با آنها تماس می‌گیرد تغییر و &gt