&gt محسوب می‌شد و جدال عظیمی برپا نموده بود مبحث وجود " کلی " بود که آیا کلی ( مثل انسان ) موجود است یا نه ؟ و بر فرض وجود آیا وجودش‌ در ذهن است یا در خارج ؟ و آیا در خارج وجود مستقل دارد یا نه ؟ کسانی را که برای " کلی " واقعیت مستقل از افراد قائل بودند " رئالیست " یا " واقعیون " می‌گفتند ، و کسانی که هیچ نحو وجودی برای‌ " کلی " نه در خارج و نه در ذهن ، قائل نبودند و " کلی " را فقط لفظ خالی می‌دانستند " نومینالیست " ( nominalist ) یا " اسمیون " می‌گفتند ، دسته سومی نیز بودند که برای " کلی " وجود ذهنی و وجود خارجی‌ در ضمن افراد قائل بودند و آنها را " ایده آلیست " یا " تصوریون " می‌گفتند . تذکر این نکته بی‌فایده نیست : در فلسفه اسکولاستیک دو مسأله از یکدیگر تفکیک نشده بود : الف . مسأله وجود " کلی " . ب . مسأله مثل افلاطونی . این دو مبحث ، آمیخته به هم ذکر می‌شد و البته از خوانندگان محترم‌ کسانی که به فلسفه اسلامی آشنایی دارند می‌دانند که در این فلسفه این دو مسأله از یکدیگر جداست . مسأله اول در " منطق " و گاهی در " فلسفه " بیان می‌شد و عموم فلاسفه در آن یک روش قاطعی داشتند و اختلافی در بین‌ نبود . اما مسأله دوم در فلسفه در یک فصل جداگانه مطرح می‌شد و فلاسفه همه‌ یک روش در آن نداشتند ، بعضی نفی می‌کردند و بعضی اثبات . علی ای حال‌ این مبحث به صورتی که در قرون وسطی در اروپا مطرح بوده پوچ و بی‌معنا بوده . مرحوم فروغی در جلد اول سیر حکمت در اروپا پس از آنکه بحث نزاع در " کلیات " را در قرون وسطی نقل می‌کند ، می‌گوید : " توجه می‌فرمایید که فحص در کلیات یکباره بحثی پوچ و بیهوده نبوده ، به یک اعتبار نزاع معتقدان و منکران وحدت وجود است " . ولی از توضیح فوق معلوم شد که این نزاع به آن صورت پوچ بوده و ریشه‌ این نزاع هم در دو مسأله‌ای است که گفته شد و ربطی به مسأله " وحدت‌ وجود " ندارد . ب . معنای دوم رئالیسم همان است که اخیرا در اصطلاحات فلسفی به کار برده می‌شود ، یعنی اصالت واقعیت خارجی ، و در این معنی رئالیسم فقط در مقابل &gt