مشاهده می‌کند ( و این از همه بالاتر است ) که چیزی است صرف و خالص‌ که هیچ گونه تحدید نهایی و خلیط در وی موجود نیست و هیچ‌گونه غیبت از خود ندارد و هیچ‌گونه حائلی میان خودش و خودش نیست .

نتیجه

این بیان نتیجه می‌دهد که علم به نفس ، مادی نیست ، و بالاتر از این ، نتیجه می‌دهد که نفس خودش علم به خودش می‌باشد یعنی واقعیت علم و واقعیت معلوم

&gt متکثر بداند و در عین حال علم شهودی نفس را به ذات و شخصیت خود که‌ حضورا و عیانا خود را ثابت و باقی و واحد می‌بیند توجیه کند . در قسمت‌ اول برای آنکه ثابت کند " من " متغیر و متکثر است اختلاف و تکثر حالات " خود " را دلیل می‌آورد ، در صورتی که با اندک تأمل واضح است‌ که اینها مربوط به تغییر و تکثر حالات " من " است نه شخصیت خود " من‌ " ، و در قسمت دوم مدعی می‌شود که این ثبات با تغییر و این وحدت با کثرت منافات ندارد . معلوم نیست چرا نویسنده اینجا حتی از اصول دیالکتیک منحرف شده ، زیرا یکی از اصول منطق دیالکتیک ا صل تغییر است و روی این اصل ، ثبات‌ وجود و یکسان ماندن به کلی نفی می‌شود . منطق دیالکتیک به خیال خود با این اصل ( اصل تغییر ) همه تضادها را حل می‌کند و می‌گوید هر شی چون در حال‌