&gt ثانیا هر کسی بالوجدان تشخیص می‌دهد که در گذشته و حال یکی است نه‌ بیشتر ، و اگر مانند مجموع حلقه‌های زنجیر بود و در هر لحظه از زمان یک‌ حلقه آن فقط موجود بود این تمیز و تشخیص میسر نبود . چگونه ممکن است‌ درباره یک حلقه زنجیر که در یک سر واقع شده حکم کرد که عین همان حلقه‌ای‌ است که در سر دیگر واقع شده ؟ و بعلاوه نفس برای تشخیص اینکه در گذشته‌ و حال یکی است احتیاجی به احیاء خاطرات گذشته ندارد و اگر مانند حلقه‌های زنجیر بود باید ادراک خود در گذشته بدون تذکر یک خاطره میسر نباشد . ثالثا همان‌طوری که در قسمت حافظه گفته شد ، روی فرضیه مادیین بازشناسی‌ - یعنی تشخیص اینکه این خاطره یادآوری شده متعلق به گذشته است و ادراک‌ جدید نیست - ممکن نیست . این اشکال در این مسأله به طریق اولی وارد است ، یعنی اگر " من " عبارت از مجموع سلسله متوالی ادراکات باشد که‌ فقط با یکدیگر ارتباط تعاقبی یا علی و معلولی دارند چگونه ممکن است شخص‌ بتواند تمیز بدهد که من همان کسی هستم که در پیش بودم . رابعا روی فرضیه مادیین ادراکات عموما عبارت است از فعالیتها و خواص سلولهایی که مراکز سلسله اعصاب را تشکیل داده‌اند و خود این سلولها دائما با همه محتویات خود در تغییر و تبدیل‌اند ، یک دسته می‌میرند و دسته دیگر جای آنها را می‌گیرند ، و حال آنکه هر کسی حضورا تشخیص می‌دهد که بدون تغییر و تبدیل و زیاده و نقصان ( البته در خود نه در حالات ) همان کسی است که در شصت یا هفتاد سال پیش بوده . و خلاصه این بیان که متکی به آگاهی نفس از وجود و نحوه وجود خود است‌ آنکه از راه " انتساب " ( اینکه انسان ادراکات را منسوب به خود می‌داند نه عین خود ) و از راه " وحدت " ( اینکه هر کسی تشخیص می‌دهد که در گذشته و حال یکی است نه بیشتر ) و از راه " عینیت " ( اینکه‌ تشخیص می‌دهد که خود عین همان است که بوده نه غیر آن ) و از راه " ثبات " ( تشخیص اینکه هیچ‌گونه تغییری در خود من حاصل نشده است ) ثابت می‌شود که آنچه انسان آن را به عنوان حقیقت خود می‌شناسد یک‌